یادگیری مادام العمر، انگیزش و توسعه توانمندی ها

این مقاله با هدف بررسی رابطه مدیریت زمان، نشاط کلاس و موفقیت تحصیلی در محیط های آموزشی، به بررسی اینکه چگونه مدیریت زمان می تواند بر نشاط کلاس و از طریق آن بر موفقیت تحصیلی اثر بگذارد، می پردازد. بنای پژوهش بر این فرض استوار است که مدیریت زمان موثر، با افزایش تمرکز دانش آموزان و فراهم آوردن فرصت های مناسب برای همکاری های کلاسی، می تواند به افزایش مشارکت آگاهانه در فرایند یادگیری منجر شود و متعاقبا به بهبود عملکرد تحصیلی بیانجامد. از منظر نظری، مدل میانجی گری نشاط کلاس به عنوان یک کانال مهم برای انتقال اثر مدیریت زمان بر موفقیت تحصیلی مورد آزمون قرار گرفت و همچنین نقش متغیرهای کنترل چون سن، جنسیت، سال تحصیلی و سطح پیشین تحصیلی در نظر گرفته شد. روش پژوهش حاضر از نوع مقطعی و توصیفی-تحلیلی است که با استفاده از پرسشنامه ای الکترونیکی در میان نمونه ای متشکل از دانش آموختگان دانشگاهی و فراگیران دوره های آموزشی مختلف اجرا شد. داده ها با استفاده از تحلیل های هم بستگی، رگرسیون های چندمتغیره و مدل های معادله های ساختاری مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان می دهد که مدیریت زمان با نشاط کلاس و در نتیجه با موفقیت تحصیلی رابطه مثبتی دارد و این رابطه از طریق تقویت تعامل، مشارکت و خودکارآمدی در فرآیند یادگیری میانجی می شود. علاوه بر این، ثبات و پایداری شیوه های مدیریت زمان در بین دانش آموزان و دانش آموختگان با تغییرات زمینه ای مانند فشار کاری و محیط آموزشی سازگار است. بدین ترتیب، یافته ها اهمیت طراحی و اجرای برنامه های آموزشی که مهارت های مدیریت زمان را به صورت B۲C در کلاس های درس توسعه دهند، تاکید می کند. در نهایت، این تحقیق به سیاستگذاران آموزشی و مدرسه داران توصیه می نماید تا با سرمایه گذاری در کارگاه های آموزشی مدیریت زمان و فعالیت های تعاملی کلاسی، محیط یادگیری را به محیطی با نشاط و فرصت برابر برای همه تبدیل کنند و از این رو به بهبود قابل توجهی در سطح موفقیت تحصیلی دست یابند. این مقاله به بحث های انسانی-اجتماعی و آموزشی می پردازد و با تاکید بر یک پژوهش عملی و کاربردی، امکان ترجمه یافته ها به اقدام های آموزشی را فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

مدیریت زمان ، نشاط کلاس ، موفقیت تحصیلی ، یادگیری فعال