قیامت و علامت های آن از دیدگاه تصوف

مفهوم قیامت و نشانه های آن یکی از بنیادی ترین مباحث در الهیات اسلامی است که در کنار تفسیرهای فقهی و کلامی، در سنت تصوف قرائتی عمیق، نمادین و باطنی یافته است. این مقاله با رویکردی تحلیلی توصیفی به بررسی مفهوم قیامت و علامت های آن از دیدگاه عارفان و متصوفه مسلمان می پردازد و می کوشد تمایز میان فهم ظاهری و باطنی از این پدیده را روشن سازد. در اندیشه صوفیانه، قیامت صرفا رخدادی زمانی در پایان عالم مادی تلقی نمی شود، بلکه به مثابه تحولی وجودی، سلوکی و درونی در نفس انسان معنا می یابد؛ تحولی که با مرگ اختیاری، فنا، بقا بالله و بیداری روحانی پیوندی عمیق دارد. مقاله با تحلیل آثار برجسته ای از متصوفه ای چون ابن عربی، غزالی، مولوی و قشیری نشان می دهد که بسیاری از علامت های قیامت در تصوف، نشانه هایی از دگرگونی های درونی انسان، فروپاشی خود نفسانی و طلوع حقیقت در ساحت جان تلقی می شوند. یافته های پژوهش حاکی از آن است که تصوف با عبور از قرائت صرفا آخرالزمانی، فهمی تربیتی، اخلاقی و معرفتی از قیامت ارائه می دهد که می تواند در بازخوانی معنوی آموزه های دینی در جهان معاصر نقشی موثر ایفا کند.

کلیدواژه ها:

قیامت ، علامت های قیامت ، تصوف ، تفسیر باطنی ، سلوک عرفانی