ادبیات در کلاس درس؛ پلی میان آموزش رسمی و تربیت انسانی

نظام های آموزشی مدرن اغلب بر انتقال داده ها و مهارت های فنی متمرکز هستند، اما حلقه مفقوده در این میان، پرورش جنبه های عاطفی، اخلاقی و انسانی دانش آموزان است. ادبیات، به عنوان عصاره تجربیات بشر، فراتر از یک درس حفظی، ابزاری قدرتمند برای پر کردن شکاف میان «آموزش رسمی» (Instruction) و «تربیت انسانی» (Upbringing) محسوب می شود. این مقاله با بررسی کارکردهای پداگوژیک متون ادبی، استدلال می کند که ادبیات می تواند از طریق برانگیختن تخیل، تقویت همدلی و ایجاد تفکر انتقادی، کلاس درس را به فضایی برای رشد وجودی تبدیل کند. با واکاوی نظریات اندیشمندان و منتقدان ایرانی، این پژوهش نشان می دهد که بازگشت به خوانش عمیق متون کلاسیک و مدرن فارسی، راهکاری برای مقابله با بحران معنا در مدارس امروزی است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: آموزش و پرورش ، ادبیات فارسی ، تربیت انسانی ، نقد ادبی ، همدلی ، هوش هیجانی ، برنامه درسی.