بررسی همبستگی بین مدیریت زمان معلمان و استرس شغلی آنان

مدیریت زمان به عنوان یکی از مهارت های کلیدی و حیاتی در حرفه معلمی، نقشی انکارناپذیر در تعیین سطح بهره وری و کارایی عملکردی آموزشی ایفا می کند. در پژوهش حاضر تلاش شده است تا با رویکردی تحلیلی و نظری، به تبیین رابطه میان ابعاد مختلف مدیریت زمان و مولفه های استرس شغلی در محیط کار معلمان پرداخته شود. توجه به اینکه معلمان با فشارهای ناشی از تدریس، ارزشیابی، تعامل با اولیا و حجم بالای امور اداری روبرو هستند، توانایی آن ها در اولویت بندی وظایف و بهره گیری از زمان بهینه، می تواند به عنوان یک عامل حفاظتی در برابر فرسودگی شغلی عمل نماید. این مقاله با واکاوی ادبیات موضوع، نشان می دهد که بین مدیریت صحیح زمان و کاهش استرس شغلی همبستگی معناداری وجود دارد. در ادامه، ابعاد نظری مدیریت زمان شامل برنامه ریزی، تعیین اهداف و اولویت بندی مورد بررسی قرار گرفته و تاثیر مستقیم این مولفه بر کاهش اضطراب و فشار روانی معلمان تحلیل می شود. همچنین، مکانیزم های روانشناختی که در این میانجیگری نقش دارند، احساس کنترل بر محیط کار و کاهش احساس غرق شدن در امور روزمره، تشریح شده اند. تحلیل ها حاکی از آن است که معلمانی که از مهارت های مدیریت زمان برخوردارند، در مقایسه با همکاران خود که فاقد این مهارت ها هستند، از سلامت روان بالاتر و رضایت شغلی بیشتری برخوردارند و در نتیجه، استرس آن ها در مواجهه با چالش های حرفه ای به میزان قابل توجهی کمتر است. نتایج این مطالعه نظری بیانگر آن است که تقویت مهارت های مدیریت زمان در میان معلمان، نه تنها به بهبود عملکرد آموزشی منجر می شود، بلکه به عنوان یک استراتژی موثر برای ارتقای سلامت سازمانی و کاهش هزینه های ناشی از غیبت، جابجایی کارکنان و کاهش کیفیت آموزش عمل می کند. بنابراین، پیشنهاد می شود که سیاست گذاران آموزشی با درک این همبستگی، دوره های آموزشی ضمن خدمت را با تمرکز بر مهارت های فردی و سازمانی مدیریت زمان طراحی و اجرا نمایند تا بستر مناسبی برای کاهش تنش های شغلی فراهم آید.

کلیدواژه ها:

مدیریت زمان ، استرس شغلی ، بهره وری آموزشی ، سلامت روان