بررسی نقش روش تدریس سخنرانی در افزایش مشارکت آموزشی دانش آموزان

سخنرانی معمول ترین روش اموزشی است که همه فراگیران را با وجود تفائت های فردی در شرایط یکسان تحت اموزش قرار می دهد. در آن از بیان شفاهی برای توضیح و تفهیم مطالب استفاده می شود. پایه و اساس این گونه آموزش اراده اطلاعات وتفهیم یک سویه از طرف معلم و دانش آموز است در این روش نوع انتقال یادگیری و رابطه ذهنی بین معلم و شاگرد ایجاد می شود. در واقع ارایه مفاهیم اصول و حقایق به طور شفاهی از طرف معلم و یادگیری آنها از طریق گوش دادن و یادداشت برداشتن از طرف شاگرد اساس کار این روش را تشکیل می دهد. از خصوصیات این روش فعال و متکلم وحده بودن استاد و پذیرنده و غیرفعال بودن شاگرد است معلم وظیفه اصلی را برعهده دارد و فراگیران برای یادگیری باید از او اطاعت کنند. در این نظام آموزشی همکاری و روابط گروهی کاملا ضعیف است به تفاوت های فردی توجه نمی شود فعالیت معلم خودمشارکتی است معلم صرفا بر مطالب و مفاهیم کتاب تکیه دارد و خلاصه اینکه کار معلم در حکم منبع و مخزن اطلاعاتی این است که اطلاعات را به ذهن فراگیران انتقال دهد. متاسفانه روش های سنتی و محدود از سیستم های آموزش محروم کردن دانش جویان از تفکر خلاق بوده و به عبارت دیگر بجای یادگیری تفکر و خلاقیت تنها برخی از حقایق علمی را می آموزند. بر این اساس این پژوهش در صدد است به بررسی نقش روش تدریس سخنرانی در افزایش مشارکت آموزشی دانش آموزان بپردازد.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس ، تدریس فعال ، روش سخنرانی ، مشارکت آموزشی