رابطه سبک های یادگیری با عملکرد تحصیلی/

هدف از نگارش این مقاله، بررسی جامع و عمیق رابطه میان سبک های یادگیری فراگیران و عملکرد تحصیلی آنان در محیط های آموزشی است. در عصر حاضر، با گذر از پارادایم های سنتی آموزش و تمرکز بر رویکردهای یادگیرنده محور، شناخت تفاوت های فردی دانش آموزان و دانشجویان به یکی از مهم ترین دغدغه های نظام های آموزشی تبدیل شده است. یکی از بارزترین وجوه این تفاوت های فردی، ترجیحات و سبک های یادگیری است که نشان دهنده چگونگی دریافت، پردازش، درونی سازی و بازیابی اطلاعات توسط هر فرد است. این مقاله با مروری بر مبانی نظری گسترده از جمله نظریه های یادگیری تجربی کلب، مدل ادراکی وارک، و رویکردهای شناختی، به واکاوی این مسئله می پردازد که چگونه همسویی یا عدم همسویی میان سبک یادگیری فراگیر و روش تدریس مدرس، می تواند به نوسانات چشمگیری در پیشرفت و عملکرد تحصیلی منجر شود. در این راستا، نقش متغیرهای مداخله گر و واسطه ای نظیر جنسیت، سن، انگیزش و بافت فرهنگی و محیطی نیز مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته های مستخرج از بررسی پیشینه پژوهش ها نشان می دهد که آگاهی از سبک های یادگیری نه تنها به فراگیران در اتخاذ راهبردهای مطالعه کارآمدتر کمک می کند، بلکه به معلمان و برنامه ریزان درسی نیز این امکان را می دهد تا با طراحی محیط های یادگیری چندوجهی و منعطف، فرصت های برابری را برای شکوفایی استعدادهای تمامی دانش آموزان با ترجیحات شناختی متفاوت فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، عملکرد تحصیلی ، تفاوت های فردی ، یادگیری تجربی ، الگوهای شناختی ، پیشرفت تحصیلی