تاثیر ۸ جلسه تمرینات ذهن آگاهی بر بهبود سندرم متقاطع فوقانی در دانش آموزان شهرستان بروجن

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر ۸ جلسه تمرینات ذهن آگاهی بر بهبود شاخص های وضعیتی و کاهش درد ناشی از این سندرم در دانش آموزان شهرستان بروجن انجام شد. این مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پسر مقطع متوسطه اول مدارس دولتی شهرستان بروجن در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود. از این جامعه، ۳۰ دانش آموز که دارای علائم بالینی سندرم متقاطع فوقانی بودند، انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه ۱۵ نفره (آزمایش و کنترل) تقسیم شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ هفته، در هر هفته یک جلسه ۴۵ دقیقه ای تمرینات ذهن آگاهی مبتنی بر آگاهی از وضعیت بدن را در محیط مدرسه انجام دادند. برای ارزیابی از عکس برداری وضعیت نگاری دیجیتال و پرسشنامه استاندارد درد نوردیک استفاده شد. نتایج تحلیل آماری نشان داد که تمرینات ذهن آگاهی باعث بهبود معنادار زاویه سر به جلو (CVA) و زاویه شانه در گروه آزمایش شد (۰۵/۰ > P). همچنین شدت درد گردن و شانه در این گروه به طور قابل توجهی کاهش یافت، در حالی که در گروه کنترل تغییرات معناداری مشاهده نشد و حتی شاخص ها در برخی موارد رو به وخامت گذاشتند. به نظر می رسد آموزش ذهن آگاهی و افزایش آگاهی دانش آموزان از وضعیت بدنی خود در حین نشستن و استفاده از وسایل دیجیتال، می تواند روشی موثر، کم هزینه و پایدار برای اصلاح سندرم متقاطع فوقانی باشد. این رویکرد با تغییر الگوهای شناختی و عصبی، مکملی ضروری برای توصیه های ارگونومیک سنتی در مدارس محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

ذهن آگاهی ، سندرم متقاطع فوقانی ، دانش آموزان ، وضعیت بدنی ، گردن متنی ، ارگونومی مدرسه