تاثیر مداخلات روانشناسی مثبت گرا بر روی شفقت به خود و شادکامی دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهرستان رستم

هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر روانشناسی مثبت گرا بر روی شفقت به خود و و شادکامی نوجوانان شهرستان رستم بود. روش پژوهش از نوع آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان شاغل به تحصیل در شهرستان رستم در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. نمونه پژوهش شامل ۵۰ نفر از دانش آموزان مقطع متوسطه اول بود که به صورت تصادفی ساده انتخاب شدند و با تقسیم تصادفی در دو گروه آزمایش( ۲۵نفر) و گروه کنترل (۲۵نفر) قرار گرفتند. ابزارهای مورد استفاده در پژوهش شامل پرسشنامه شفقت به خود – فرم بلند (تف و همکاران، ۲۰۰۳) و پرسشنامه شادکامی آکسفورد بود. قبل از شروع آموزش روانشناسی مثبت گرا، پرسشنامه شفقت خود و پرسشنامه شادکامی آکسفورد توسط دانش آموزان به عنوان پیش آزمون تکمیل شد. تعداد جلسات آموزش روانشناسی مثبت گرا، ۸ جلسه بود. این جلسات هر هفته یک بار و به مدت ۹۰ دقیقه به گروه آزمایش ارائه شد. شایان ذکر است که گروه کنترل هیچ گونه آموزشی از طرف پژوهشگر دریافت نکردند و فقط همان برنامه آموزش روزانه مدرسه که برای گروه آزمایش نیز اجرا می شد را دریافت کردند. پس از اتمام دوره آموزش، پرسشنامه شفقت به خود و پرسشنامه شادکامی آکسفورد توسط دانش آموزان به عنوان پس آزمون تکمیل شد. به منظور تحلیل داده ها از نرم افزار spss-۲۶ استفاده گردید، در بخش آمار توصیفی از میانگین و انحراف معیار استفاده شد. همچنین در بخش آمار استنباطی از تحلیل کواریانس تک متغیره استفاده شد. نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که آموزش روان شناسی مثبت گرا سبب بهبود شفقت به خود و شادکامی دانش آموزان می شود . بنابراین می توان نتیجه گرفت که از طریق برنامه آموزش روانشناسی مثبت گرا می توان به ارتقای شفقت به خود و شادکامی دانش آموزان کمک کرد.

کلیدواژه ها:

روانشناسی مثبت گرا ، شفقت به خود ، شادکامی ، دانش آموزان