نقش مدارس به مثابه سازمان های یادگیرنده در توانمندسازی معلمان و بهبود مستمر کیفیت آموزش

هدف این پژوهش، تبیین نقش مدارس به مثابه سازمان های یادگیرنده در توانمندسازی معلمان و بهبود مستمر کیفیت آموزش بود. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-تحلیلی با رویکرد مرور نظام مند و فراترکیب (فراسنتز) انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه مطالعات و منابع علمی منتشرشده در بازه زمانی ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۲ شمسی در پایگاه های اطلاعاتی داخلی و خارجی مرتبط با مفاهیم «سازمان یادگیرنده»، «مدرسه یادگیرنده»، «توانمندسازی معلمان» و «کیفیت آموزش» بود. پس از جستجو و غربالگری، ۴۰ منبع مرتبط برای تحلیل نهایی انتخاب گردید. یافته های حاصل از فراترکیب مطالعات نشان داد که نهادینه سازی پنج اصل سازمان یادگیرنده پیتر سنگه (مهارت شخصی، مدل های ذهنی، آرمان مشترک، یادگیری تیمی و تفکر سیستمی) در مدرسه، زیرساختی اساسی برای توانمندسازی حرفه ای معلمان فراهم می آورد. این رویکرد از طریق مکانیسم هایی مانند ترویج فرهنگ پژوهش و بازاندیشی جمعی، توسعه یادگیری تیمی و اجتماع های حرفه ای، ایجاد رهبری مشارکتی و توزیع شده، و استقرار نظام یادگیری مستمر و بازخورد موثر، به توانمندسازی روان شناختی (احساس شایستگی، معنا، تاثیر و خودمختاری) و حرفه ای معلمان منجر می شود. توانمندسازی معلمان نیز به نوبه خود، مهم ترین عامل درونی بهبود کیفیت فرآیندهای کلاسی، ارتقای اثربخشی تدریس، غنی سازی محیط یادگیری و در نهایت، تحقق یادگیری عمیق و ماندگار دانش آموزان است. در نتیجه، تبدیل مدرسه به یک سازمان یادگیرنده، راهبردی کلان و زیربنایی برای ایجاد تحول پایدار و کیفی در نظام آموزشی محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

سازمان یادگیرنده ، مدرسه یادگیرنده ، توانمندسازی معلمان ، کیفیت آموزش ، بهبود مستمر ، یادگیری سازمانی ، اجتماع حرفه ای یادگیری.