بررسی رابطه راهبردهای سرمایه فکری و بهبود نرخ بازده دارائیها در شرکتهای پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران

اندازه گیری و گزارشگری دارایی های نامشهود یکی از موضوعات جذاب برای محققان حسابداری است و این جذابیت با افزایش تفاوت بین ارزش دفتری و ارزش بازار شرکت ها بیشتر شده است. نگرانی ها در مورد عدم شناسایی دارایی های نامشهود در حال افزایش است. این نگرانی ناشی از ماهیت محافظه کارانه معیارهای شناسایی دارایی و نگرانی ها در مورد قابلیت اتکا استانداردهای اخیر حسابداری است. با مروری بر گذشته این نکته قابل اذعان است که در قرن بیستم اقتصاد مبتنی بر صنعت بود. در این قرن هر شرکتی و هر کشوری که دارایی های فیزیکی و سرمایه های مادی و مشهود بیشتری داشت ثروت بیشتری تولید می کرد. اما قرن ۲۱ اقتصاد مبتنی بر دانش است. به عنوان نمونه ستارامن و همکاران (۲۰۰۲) به نقل از کندریک یکی از اقتصاددانان آمریکایی بیان می کند که در سال ۱۹۲۵ نسبت دارایی های نامشهود به دارایی های مشهود ۳۰ به ۷۰ بود اما در دهه ۱۹۹۰ به نسبت ۶۳ به ۳۷ افزایش یافته است. استیوارت (۱۹۹۷) سرمایه انسانی را مهم ترین دارایی سازمان تلقی می کند. بنابراین انتظار می رود شرکت هایی که از سرمایه فکری و انسانی بالاتری برخوردارند نرخ بازده دارائی های آنها نیز بالاتر باشد. آثار سرمایه انسانی بر عملکرد واحد تجاری در شرکت های خدماتی بسیار مهم تلقی می شود زیرا این شرکت ها بیشتر بر ظرفیت ها و منابع نامشهود متکی هستند. نتایج تحقیق حاضر نشان داد راهبردهای سرمایه فکری بر بهبود نرخ بازده دارائی ها در شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران تاثیر معناداری دارد.

کلیدواژه ها:

راهبردهای سرمایه ، فکری ، نرخ بازده دارائی ها ، شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران