برندسازی با رویکرد اکوسیستم گردشگری

برندسازی مقصد گردشگری یکی از استراتژی های موثر در جذب گردشگری و ابزاری کارآمد جهت بازاریابی مقاصد گردشگری است. امروزه شهرها به طور فزاینده ای در رقابت با یکدیگر برای جذب گردشگران و سرمایه گذاران و شرکت ها، شهروندان جدید و نیروی کار با ارزش و خلاق هستند که در این میان برند شهر نقش موثری را در جذب یا دفع اقشار مختلف گردشگران، سرمایه گذاران و استعدادها ایفا می کند. در دو دهه اخیر با ظهور پارادایم توسعه پایدار در ادبیات گردشگری معاصر، در سپهر علمی و اجرایی در سطوح مختلف ملی و بین المللی نگرانی های فرآیندهای در خصوص تاثیرات نامطلوب و مخرب گردشگری مطرح شد؛ لذا مطالعات و اقدامات تجربی زیادی برای عملیاتی کردن مفهوم توسعه پایدار و مدل های ارزیابی آن صورت پذیرفته؛ ولی علیرغم تمام این اقدامات نتایج حاصل از پیشرفت به سوی پایداری مطلوب نبوده است. بدین منظور تهیه برنامه های راهبردی برندسازی شهری برای بازیابی و ارتقاء برند شهرها با توجه به ارزش های ذاتی مکان و مسیر توسعه آتی شهرها ضروری است. در ایران نیز گام های موثری در جهت برند سازی شهرها انجام شده است که می توان به برنامه استراتژیک برندسازی شهری، طرح استراتژیک هویت بصری اشاره کرد. فلذا مطالعه اثرات و ارزیابی طرح های استراتژیک برندسازی شهری می تواند ضمن ارتقاء کیفیت برنامه های استراتژیک برند سازی شهری در ایران، رهنمودی در جهت مانع زدایی و اجرایی شدن کامل برنامه های پیشنهادی اسناد بالادستی برند شهری باشد. الگوی پارادایمی برندسازی از شرایط عملی، شرایط زمینه ای، متغیرهای مداخله گر، راهبردها و پیامدهای برندسازی، توسعه اکوسیستم گردشگری شهری، توسعه سرمایه اجتماعی، جذب و توسعه سرمایه گذاری و گردشگری و توسعه روستایی و کاهش مهاجرت برای آن شهر نتایج تحقیق محسوب می شوند. با این اوصاف شهرها با پدیده جهانی شدن باید بر مزیت های رقابتی برندسازی شهری، به ویژه به منظور توسعه اکوسیستم گردشگری شهری بیش از پیش تمرکز کنند تا موجب رضایت ذینفعان شود.

کلیدواژه ها:

برند ، برندسازی شهری ، توسعه اکوسیستم گردشگری شهری ، انبوه گرایی