بررسی متعه و بذل در طلاق متعه در حقوق ایران

ازدواج موقت یا متعه یکی از نهادهای حقوقی ویژه در نظام حقوقی اسلام به ویژه در فقه امامیه است که در کنار ازدواج دائم به عنوان راهکاری شرعی برای ساماندهی روابط زوجیت در شرایط خاص تعریف شده است. از منظر حقوقی، متعه عقدی لازم معوض و مدت دار است که با رعایت ارکان و شرایط خاص خود از جمله تعیین مدت و مهریه معتبر شمرده می شود. در فقه امامیه و قانون مدنی ایران مشروعیت این نهاد بر پایه آیه ۲۴ سوره نساء و روایات اهل بیت (ع) تثبیت شده در حالی که در فقه عامه و برخی نظام های حقوقی اسلامی، این نوع ازدواج مورد پذیرش نیست. این مقاله با رویکردی تحلیلی انتقادی به بررسی ساختار حقوقی متعه، تفاوت های آن با ازدواج دائم، آثار حقوقی ناشی از آن از جمله وضعیت فرزندان، ارث و انحلال عقد و چالش های اجرایی آن در نظام حقوقی ایران می پردازد. در پایان کارآمدی این نهاد در پاسخ به نیازهای نوین اجتماعی و حقوقی مورد ارزیابی قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

متعه ، ازدواج موقت ، فقه امامیه ، قانون مدنی ایران ، عقد موقت ، حقوق خانواده ، آثار حقوقی ، ارث ، مهریه ، انحلال نکاح