نقش روستاهای جهانی گردشگری در حفظ هویت فرهنگی و توسعه پایدار محلی

روستاهای جهانی گردشگری که به دلیل ویژگی های برجسته فرهنگی، تاریخی و طبیعی توسط سازمان جهانی گردشگری (UNWTO) شناسایی شده اند نقش محوری در حفظ هویت فرهنگی و توسعه پایدار محلی ایفا می کنند. این پژوهش با بررسی تاثیر این روستاها بر حفاظت از سنت ها، صنایع دستی و معماری و ایجاد فرصت های اقتصادی و زیست محیطی پایدار به تحلیل مطالعات موردی روستاهای کندوان و ابیانه (ایران)، شیراکاواگو (ژاپن)، هال اشتات (اتریش)، و چیویتا دی بانوره جیو (ایتالیا) می پردازد. با استفاده از رویکرد کیفی و تحلیل محتوای داده های علمی و گزارش های بین المللی یافته ها نشان می دهند که گردشگری روستایی با تقویت هویت فرهنگی، کاهش مهاجرت و ترویج پایداری زیست محیطی به تحقق اهداف توسعه پایدار (SDG) کمک می کند. مدل مفهومی پیشنهادی، چارچوبی برای درک رابطه بین گردشگری، هویت فرهنگی و توسعه پایدار ارائه می دهد. پیشنهادهای سیاستی شامل تقویت زیرساخت های بوم گردی، آموزش جوامع محلی و بازاریابی دیجیتال برای معرفی روستاهای ایرانی به فهرست UNWTO است.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار ، روستاهای جهانی ، سازمان جهانی گردشگری ، گردشگری روستایی ، هویت فرهنگی