گردشگری روستایی و کارآفرینی اجتماعی مطالعه تطبیقی و مدل مفهومی: برای توسعه پایدار

گردشگری روستایی و کارآفرینی اجتماعی به عنوان دو استراتژی کلیدی برای توسعه پایدار جوامع محلی شناخته می شوند. این مطالعه با هدف بررسی رابطه بین این دو حوزه از طریق تحلیل تطبیقی مطالعات موردی در کشورهای ایران، هند، نروژ، چین و آفریقای جنوبی به شناسایی عوامل موفقیت و چالش های پیش رو می پردازد. با استفاده از چارچوب های نظری مانند نظریه تبادل اجتماعی و سرمایه اجتماعی این مقاله نشان می دهد که کارآفرینان اجتماعی با ایجاد کسب وکارهای پایدار و تقویت مشارکت جوامع محلی می توانند گردشگری روستایی را به ابزاری برای کاهش فقر، حفاظت از محیط زیست و حفظ فرهنگ محلی تبدیل کنند. یافته ها حاکی از آن است که موفقیت این رویکرد به عواملی مانند حمایت دولتی، آموزش، شبکه سازی و فناوری دیجیتال بستگی دارد، در حالی که چالش هایی مانند کمبود زیرساخت، ضعف در بازاریابی و فشار بر منابع طبیعی مانع توسعه هستند. این مقاله یک مدل مفهومی جامع پیشنهاد می دهد که رابطه بین گردشگری روستایی، کارآفرینی اجتماعی و توسعه پایدار را تبیین می کند. این مدل می تواند به عنوان راهنمایی برای سیاست گذاران و کارآفرینان در راستای تحقق اهداف توسعه پایدار (SDG) استفاده شود. پیشنهادات شامل تقویت زیرساخت ها، ارائه برنامه های آموزشی، توسعه شبکه های همکاری و بهره گیری از پلتفرم های دیجیتال است.

کلیدواژه ها:

گردشگری روستایی ، کارآفرینی اجتماعی ، توسعه پایدار ، مطالعه تطبیقی ، مدل مفهومی