نقش سینما و انیمیشن ها تعاملی در آموزش مهارت های تشخیص هیجانات به کودکان با اختلال سلوک

اختلال سلوک یکی از شایع ترین اختلالات رفتاری در دوران کودکی است که با الگوهای پایدار پرخاشگری، نقض هنجارهای اجتماعی و ناتوانی در درک و همدلی با دیگران شناخته می شود. یکی از مولفه های اساسی در بروز و تداوم این اختلال، ضعف در مهارت تشخیص و تفسیر هیجانات، به ویژه هیجانات چهره ای و موقعیتی است. از این رو، بهره گیری از ابزارهای آموزشی نوین و جذاب که متناسب با ویژگی های شناختی و هیجانی کودکان باشند، اهمیتی دوچندان می یابد. سینما و انیمیشن های تعاملی به عنوان رسانه هایی چندحسی، داستان محور و جذاب، ظرفیت بالایی در آموزش مهارت های هیجانی و اجتماعی دارند.هدف پژوهش حاضر تبیین نقش سینما و انیمیشن های تعاملی در آموزش مهارت های تشخیص هیجانات به کودکان مبتلا به اختلال سلوک است. این مطالعه با رویکرد توصیفی–تحلیلی و بر پایه تحلیل مفهومی پژوهش های مرتبط انجام شده و تلاش دارد نشان دهد چگونه عناصر روایی، بصری و تعاملی در فیلم ها و انیمیشن ها می توانند فرایند یادگیری هیجانی را تسهیل کنند. نتایج تحلیل ها حاکی از آن است که استفاده از شخصیت های قابل همانندسازی، روایت های هیجانی، بازخوردهای فوری و امکان مشارکت فعال کودک در انیمیشن های تعاملی، موجب افزایش توجه، درک بهتر نشانه های هیجانی و بهبود توانایی تمایز هیجانات مثبت و منفی می شود.یافته ها همچنین نشان می دهد که آموزش مبتنی بر سینما و انیمیشن های تعاملی می تواند به کاهش تفسیرهای خصمانه، افزایش همدلی و بهبود مهارت های تنظیم هیجان در کودکان دارای اختلال سلوک کمک کند. این روش ها، در مقایسه با شیوه های آموزشی سنتی، از انگیزش بالاتر و اثربخشی پایدارتری برخوردارند. در نهایت، می توان نتیجه گرفت که ادغام هدفمند سینما و انیمیشن های تعاملی در برنامه های آموزشی و مداخلات روان شناختی، راهبردی موثر برای ارتقای مهارت های تشخیص هیجانات و بهبود سازگاری اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال سلوک محسوب می شود.کلیدواژه ها:سینما آموزشی، انیمیشن های تعاملی، تشخیص هیجانات، اختلال سلوک، آموزش مهارت های هیجانی، کودکان