بررسی موانع مشارکت پرستاران در پژوهش های بالینی

مقدمه: پژوهش های بالینی نقش مهمی در ارتقای کیفیت مراقبت های سلامت دارند و مشارکت فعال پرستاران شرط اساسی توسعه حرفه پرستاری به شمار می رود. بااین حال، موانع متعدد فردی و سازمانی می تواند مشارکت موثر پرستاران در فعالیت های پژوهشی را محدود کند. این مطالعه با هدف شناسایی و بررسی موانع مشارکت پرستاران در پژوهش های بالینی در بیمارستان های آموزشی-درمانی شهر ایلام، در سال ۱۴۰۰ انجام شد. مواد و روش­ها: این مطالعه از نوع مقطعی بود و ۳۹۱ پرستار شاغل در بیمارستان های آموزشی درمانی شهر ایلام، در سال ۱۴۰۰ در آن شرکت کردند. نمونه گیری به روش طبقه ای و تصادفی سیستماتیک صورت گرفت. ابزار جمع آوری داده ها پرسش نامه استاندارد موانع مشارکت در پژوهش بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS vol.۲۲ و آزمون های آماری توصیفی و تحلیلی در سطح معنی داری ۵ درصد تجزیه وتحلیل شدند. یافته ­های پژوهش: نتایج نشان داد که بیشترین موانع فردی شامل کمبود وقت و مشغله کاری (۹۱ درصد)، فاصله از مراکز دانشگاهی (۸۲ درصد)، نداشتن انگیزه کافی (۸۰ درصد)، ناآشنایی با اصول آماری (۷۹ درصد) و دانش ناکافی پژوهشی (۷۶ درصد) بود. در بعد سازمانی، مهم ترین موانع شامل ایجاد نکردن انگیزه از سوی مدیران (۹۰ درصد)، حمایت ناکافی مدیریتی (۸۸ درصد)، مقررات اداری دست وپاگیر (۸۷ درصد) و کمبود بودجه پژوهشی (۸۶ درصد) بود. تحلیل آماری نشان داد، جنسیت و نوع استخدام با موانع فردی ارتباط معنادار داشتند (P<۰.۰۵)، درحالی که سایر ویژگی های دموگرافیک و شغلی اثر معناداری بر موانع فردی یا سازمانی نداشتند. بحث و نتیجه گیری: موانع فردی و سازمانی به طور معناداری مشارکت پرستاران در پژوهش های بالینی را محدود می کنند. کمبود زمان، ضعف انگیزش و محدودیت های ساختاری از مهم ترین عوامل بازدارنده هستند. پیشنهاد می شود، مطالعات آتی بر اهمیت طراحی مداخلات آموزشی، افزایش حمایت مدیریتی و اصلاح سیاست ها و ساختارهای سازمانی به منظور ارتقای مشارکت پژوهشی پرستاران صورت گیرد.

کلیدواژه ها:

Nurses' participation ، research barriers ، individual barriers ، organizational barriers ، clinical research ، مشارکت پرستاران ، موانع پژوهش ، موانع فردی ، موانع سازمانی ، پژوهش های بالینی