درآمدی بر استعاره حکمرانی به مثابه زیست بوم (اکوسیستم)؛ رهیافتهایی برای نظام حکمرانی مبتنی بر منطق هیبریدی

در سالهای اخیر مفهوم حکمرانی، مورد توجه بسیاری از پژوهشگران عرصه مطالعات بخش عمومی بوده و در منابع گوناگون علمی و پژوهشی مورد بررسی قرار گرفته و تغییر پارادایم از حکومت به حکمرانی، بسیاری از نظامات اداره امور عمومی در ساحت های مختلف را دچار تغییر اساسی کرده است. با این حال تکثر رویکردی به امر حکمرانی منجر به نوعی تشتت و ابهام و سردرگمی در انتخاب رویکردی معین در این عرصه برای پژوهشگران و صاحبنظران این حوزه شده است. بر این اساس هدف این پژوهش در پرتو نگاه استعاره ای به حکمرانی، ارایه الگوی «حکمرانی به مثابه زیست بوم (اکوسیستم)» به عنوان رهیافتی هم آفرینانه و مشارکتی و بر اساس برآیند و تکامل رهیافتهای پیشین حکمرانی بر اساس یک منطق ترکیبی (هیبریدی) است و سوال پژوهش بدین صورت قابل طرح است که مختصات این نوع الگوی حکمرانی به چه صورت است؟ در بخش روش شناسی نیز فراترکیب ادبیات موجود در حوزه زیست بوم حکمرانی و مراحل گام به گام خلق استعاره مورد توجه بوده و در بخش یافته ها نیز زیست بوم حکمرانی شامل سه سطح کلان زیست بوم حکمرانی (ساختاری)، سطح میانی زیست بوم حکمرانی (فرایندها و تعاملات) و سطح خرد زیست بوم حکمرانی (بازیگران) طرح شده و مولفه های متنوعی همچون قواعد نهادی/ اجتماعی، حضور بازیگران متنوع، توجه به بافتار، رشد و (هم)تکاملی ، هم آفرینی، خودسازماندهی و خودپایداری، یادگیری ، نوآوری و ... تبیین گردیده است.

کلیدواژه ها:

حکمرانی ، زیست بوم ، هم آفرینی ، مشارکت