کلاس درس برای همه: اصول طراحی جهان شمول برای یادگیری (UDL)

در هزاره سوم، سیستم های آموزشی با چالشی بنیادین روبرو هستند: چگونه می توان یک برنامه درسی واحد را برای کلاسی پر از یادگیرندگان متنوع با نیازها، علایق و پیشینه های متفاوت اجرا کرد؟ رویکرد سنتی «یک سایز برای همه» که بر مبنای دانش آموز فرضی «میانگین» بنا شده بود، ناکارآمدی خود را در مواجهه با واقعیت تنوع عصبی و فرهنگی نشان داده است. این مقاله به بررسی چارچوب نظری و عملی «طراحی جهان شمول برای یادگیری» (Universal Design for Learning - UDL) می پردازد. این رویکرد که ریشه در معماری و عصب شناسی شناختی دارد، یادگیری را نه به عنوان انتقال یک سویه اطلاعات، بلکه به عنوان تعاملی پویا میان فرد و محیط طراحی شده می بیند. با واکاوی سه شبکه اصلی مغز (عاطفی، تشخیصی و راهبردی)، این پژوهش نشان می دهد که چگونه ارائه گزینه های متعدد در «درگیری»، «ارائه» و «عمل و بیان» می تواند موانع یادگیری را حذف و دسترسی عادلانه به فرصت های آموزشی را برای همه، از دانش آموزان تیزهوش تا دانش آموزان با نیازهای ویژه، فراهم کند. تمرکز این نوشتار بر گذار از مدل پزشکی ناتوانی به مدل اجتماعی و محیطی است که در آن، «برنامه درسی» ناتوان است، نه دانش آموز.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: طراحی جهان شمول برای یادگیری (UDL) ، تنوع عصبی ، شبکه های مغزی ، عدالت آموزشی ، انعطاف پذیری برنامه درسی ، یادگیری شخصی سازی شده.