نقش شهرداری در توسعه کیفیت زندگی در کلانشهرها و پیشگیری از حاشیه نشینی

سرعت رشد شهرنشینی مسایل و معضلات زیادی برای شهرها به دنبال داشته است که از جمله آن, مساله حاشیه نشینی و رشد سکونتگاه های غیررسمی است. حاشیه نشینی به وضعیت سکونت در حاشیه های شهر و مناطق خارج از محدوده های شهری گفته می شود که امکانات و خدمات مناسبی ندارد؛ فقر اقتصادی، مهاجرت و کمبود مسکن از عوامل اصلی حاشیه نشینی است. گسترش حاشینه نشینی نگرانی های متفاوتی برای دولتها و مدیریت شهری در پیشبرد امر توسعه و ایجاد عدالت ایجاد می کند. توجه به این پدیده از جهاتی همچون ناکامی در حرکت در راستای اهداف توسعه پایدار، رشد نابرابری و ایجاد فاصله طبقاتی و رشد آسیب ها و بالا رفتن هزینه های اقتصادی-اجتماعی حائز اهمیت است. گسترش بدون برنامه محدوده شهرها یکی از معضلات پیش روی مدیریت شهری است که به حاشیه نشینی و ساخت وسازهای غیرقانونی دامن می زند و لازمه رفع این معضل تدوین دقیق طرح های شهری و پیش بینی درست از آینده یک شهر است. در نتیجه آنچه در خور اهمیت و بررسی است نگاه چند بعدی و کلان است تا بتوان با طراحی بسته های سیاستی دقیق با این پدیده مقابله کرد. مهمترین مکانیسم برخورد با حاشیه نشین ها با وضعیت فعلی، به رسمیت شناختن آنها است و ایجاد بستر به منظور تقویت مشارکت و توانمندسازی آنها مهمترین سیاست به رسمیت شناختن است. علاوه بر این، سیاست مهاجرت معکوس نیز از دیگر راهبردها است.