کاربست هوش مصنوعی در مربیگری: عملکرد مدل ارتقای تصمیم گیری و توسعه مهارت ها

مقیاس پذیری فرایند، مربیگری ارائه بازخوردهای شخصی سازی شده و ارتقای تصمیم گیری از چالش های اصلی توسعه منابع انسانی در سازمان های ایرانی است. پژوهش حاضر با هدف طراحی یک مدل مفهومی بومی برای ادغام ابزارهای هوش مصنوعی در مربیگری عملکرد انجام شد. مرور روش مطالعه نظام مند بود و مطابق دستورالعمل PRISMA انجام گرفت. جست وجو در پایگاه های بین المللی Web of Science، Scopus، IEEE Xplore و پایگاه های داخلی شامل SID، نورمگز و مگ ایران صورت گرفت. در مجموع ۳۵۰ مقاله شناسایی شد که پس از غربالگری بر اساس معیارهای ورود و خروج ۴۲ مقاله وارد تحلیل نهایی گردید. داده ها با چک لیست استخراج اطلاعات گردآوری شد و کدگذاری کیفی توسط دو پژوهشگر مستقل انجام شد تا پایایی ضریب کاپای کوهن = ۰٫۸۲ تضمین شود. یافته ها نشان دادند پنج محور کلیدی در موفقیت مربیگری هوشمند نقش آفرین هستند: (۱) پذیرش فناوری بر پایه الگوی UTAUT۲، (۲) اعتماد و تبیین پذیری با بهره گیری از رویکردهای XAI مانند LIME و SHA، (۳) شخصی سازی و بازخورد آنی، (۴) رعایت الزامات اخلاقی و حکمرانی داده بر اساس اسناد OECD و مقررات GDPR، و (۵) بومی سازی زبانی از طریق ابزارهای پردازش زبان فارسی نظیر ParsBERT. مدل پیشنهادی نشان می دهد که ترکیب این عوامل می تواند الگویی کارآمد برای ادغام مربیگری انسانی و ماشینی در سازمان های ایرانی فراهم آورد. نوآوری پژوهش در تاکید بر بومی سازی زبانی فرهنگی و ادغام ملاحظات اخلاقی با چارچوب های جهانی پذیرش فناوری است.

کلیدواژه ها:

مربیگری ، عملکرد ، هوش مصنوعی ، تبیین ، پذیرش فناوری ، پارس برت