مربیگری مهارت های توسعه فردی و ارتقای بهزیستی روانشناختی در سالمندان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش مربیگری مهارت های توسعه فردی در ارتقای بهزیستی روانشناختی سالمندان و شناسایی فرصت ها و چالش های اجرای این مداخلات بود. این مطالعه با رویکرد مرور نظام مند و بر اساس دستورالعمل های PRISMA انجام شد. جستجوی مقالات بدون محدودیت زمانی در پایگاه های علمی فارسی و انگلیسی صورت گرفت و پس از غربالگری اولیه، حذف موارد تکراری و اعمال معیارهای ورود، ۵۸ مطالعه واجد شرایط برای تحلیل نهایی انتخاب شد. یافته ها نشان داد مداخلات مربیگری توسعه فردی تاثیر قابل توجهی بر ابعاد مختلف بهزیستی روانشناختی سالمندان دارند. مهم ترین پیامدهای گزارش شده شامل افزایش هدفمندی و معنا در زندگی، تقویت استقلال و تسلط بر محیط، ارتقای رشد فردی، بهبود روابط اجتماعی و کاهش نشانه های افسردگی و اضطراب بود. همچنین انواع متنوعی از رویکردهای مربیگری در مطالعات مرور شده مشاهده شد؛ از جمله مربیگری جامع نگر، مهارت های زندگی، تاب آوری و تنظیم هیجان، ذهن آگاهی، مرور زندگی، مربیگری دیجیتال و برنامه های مبتنی بر جامعه که هر یک با هدف توانمندسازی سالمندان طراحی شده بودند. بررسی مضامین مشترک پژوهش ها نشان داد اجرای اثربخش مداخلات نیازمند تطبیق برنامه ها با نیازهای فردی سالمندان، ترکیب فناوری های قابل دسترس، بهره گیری از حمایت اجتماعی و ارتقای مهارت های حرفه ای مربیان است. با این حال، چالش هایی مانند محدودیت دسترسی به خدمات مربیگری، تفاوت سطح سواد دیجیتال، مشکلات پذیرش فناوری و ضرورت بومی سازی پروتکل ها گزارش شد. نتایج این مرور نظام مند بر اهمیت توسعه برنامه های استاندارد، چندبعدی و سازگار با فرهنگ جامعه و نیازهای سالمندان تاکید می کند. همچنین یافته ها می توانند به عنوان مبنایی برای طراحی مداخلات مبتنی بر شواهد و سیاست گذاری های ارتقای کیفیت زندگی سالمندان مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

مربیگری ، توسعه فردی ، بهزیستی روان شناختی ، سالمندان