تحلیل مقایسهای تفسیر المیزان و تفسیر کبیر از متعه در آیه ۲۴ سوره نساء

مقاله حاضر به پژوهش در رابطه با موضوع متعه در آیه ۲۴ سوره مبارکه نساء و مقایسه دو دیدگاه اهل تسنن و تشیع در تفسیر این آیه می پردازد. از آن جایی که متعه به عنوان یک راه حل برای پاسخ به نیازهای جنسی و اخلاقی در جامعه است بررسی حلیت یا حرمت آن در دو دیدگاه تسنن و تشیع با اهمیت می باشد. متعه به عنوان یک مسئله فقهی و اجتماعی همواره مورد اختلاف نظر میان شیعه و سنی بوده است. در این پژوهش، تفسیر المیزان اثر علامه طباطبایی به عنوان نماینده تفکر شیعی و تفسیر کبیر اثر فخر رازی به عنوان نماینده تفکر سنی به عنوان نمونه های برجسته برای تحلیل انتخاب شده اند. این مقاله به بررسی دیدگاه علامه طباطبایی در خصوص جواز متعه و استدلال های ایشان از منابع شیعی پرداخته و سپس دیدگاه فخر رازی را در عدم جواز متعه و استدلال های ایشان از منابع سنی مورد تجزیه و تحلیل قرار می دهد. روش تحقیق این مقاله تفسیری-مقایسه ای است که در آن ابتدا تفسیر علامه طباطبایی و سپس تفسیر فخر رازی از آیه ۲۴ سوره نساء بررسی شده و در نهایت این دو تفسیر از جنبه های مختلف رویکرد تفسیری، استناد به روایات، دیدگاه فقهی و تحلیل اجتماعی با هم مقایسه می شوند. نتایج تحقیق نشان می دهد که هر دو مفسر از منظر تاریخی و فقهی به تحلیل آیه پرداخته اند. رویکرد تفسیری علامه طباطبایی به طور ترکیبی شامل عقل و نقل و تحلیل فلسفی است در حالی که فخر رازی بیشتر به نقلیات و روایات اهل سنت تکیه کرده است.

کلیدواژه ها:

تفسیر المیزان ، تفسیر کبیر ، متعه ، آیه ۲۴ سوره نساء