شهری سازی قانون حقوق بشر و بازاندیشی در نقش شهرها

این مقاله به واکاوی سازوکارهایی می پردازد که از طریق آنها قانون حقوق بشر می تواند به نظم جهانی شهری در حال شکل گیری، متشکل از قدرت های در هم تنیده و در عین حال مبهم خصوصی، شرکتی و دولتی، پاسخ دهد. قدرت های متکثر و پراکنده در پیکربندی های متفاوت عمومی و خصوصی، به ویژه در کلان شهرها در تولید و بازتولید نظم جهانی مشارکت دارند. بدین سان، دولت های محلی و به ویژه شهرداری ها به عنوان مقیاسی موثر برای بازاندیشی در جایگاه و کارکرد هنجارهای بین المللی حقوق بشر اهمیت می یابند؛ به گونه ای که این هنجارها نه تنها در برابر قدرت دولتی بلکه در برابر نفوذ فزاینده ی قدرت خصوصی نیز قابلیت انطباق و اجرا پیدا کنند. تحقق این امر مستلزم بازنگری در دامنه محتوای هنجاری و رویه های اعمال حقوق بشر از رهگذر نظام قانون اساسی داخلی و در تعامل با نهادهای شهری است. در نتیجه شهری سازی قانون حقوق بشر فرایندی است که بازتعریف اختیارات، صلاحیت ها و مسئولیت های دولت های محلی را در چارچوب حقوق عمومی ایجاب می کند؛ افزون بر این، نهادینه سازی رویکرد حقوق بشری در سطح مدیریت شهری می تواند به تقویت عدالت اجتماعی، شفافیت نهادی و مشارکت دموکراتیک شهروندان در عرصه ی سیاست گذاری محلی بینجامد و بدین ترتیب، پیوندی معنادار میان هنجارهای جهانی و زیست روزمره ی شهری برقرار سازد.

کلیدواژه ها:

شهرسازی ، قانون حقوق بشر ، بازاندیشی