تحلیل بیومکانیکی فرود و سازوکارهای عصبی عضلانی موثر بر خطر آسیب رباط صلیبی قدامی در والیبالیستها یک مرور نظام مند

آسیب رباط صلیبی قدامی (ACL) یکی از شایعترین و پرهزینه ترین آسیب های غیر تماسی در ورزش والیبال محسوب می شود که عمدتا در حین حرکات پرش و فرود رخ می دهد. با وجود ماهیت غیر تماسی والیبال تکرار پرش های انفجاری فرودهای تک پا، تغییرات سریع جهت و خستگی عصبی عضلانی فشار مکانیکی قابل توجهی را به مفصل زانو وارد می کند و خطر بروز آسیب های زانو را افزایش می دهد. هدف از پژوهش حاضر ارائه یک مرور نظام مند بر شواهد مرتبط با نقش عوامل بیومکانیکی فرود و مولفه های عصبی عضلانی در بروز و پیشگیری از آسیب ACL در والیبالیست ها است. بدین منظور مطالعات منتشر شده در پایگاه های علمی معتبر داخلی و بین المللی طی سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۴ مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها نشان دادند که متغیرهایی نظیر کاهش زاویه فلکشن زانو و لگن در تماس اولیه با زمین، افزایش نیروی عکس العمل زمین، نرخ بارگذاری بالا، والگوس دینامیک زانو، عدم تقارن اندام تحتانی و ضعف کنترل تنه از مهم ترین عوامل بیومکانیکی مرتبط با افزایش ریسک آسیب ACL هستند. همچنین شواهد حاکی از آن است که اختلال در الگوهای فعال سازی عضلات، تاخیر در فعالیت عضلات همسترینگ، ضعف عضلات مرکزی و خستگی عصبی عضلانی نقش کلیدی در کاهش توانایی جذب نیرو و افزایش بار وارده بر مفصل زانو دارند. در مقابل برنامه های تمرینی ترکیبی شامل تمرینات قدرتی، بازآموزی عصبی عضلانی، تمرینات تعادلی و ثبات هسته مرکزی به عنوان موثرترین راهبردهای پیشگیرانه معرفی شده اند. در مجموع نتایج این مرور بر ضرورت توجه همزمان به اصلاح مکانیک فرود و بهبود کنترل عصبی عضلانی در طراحی برنامه های پیشگیری از آسیب ACL در والیبالیست ها تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

والیبال ، بیومکانیک ، فرود ، کنترل عصبی عضلانی ، آسیب رباط صلیبی قدامی ، پیشگیری از آسیب های ورزشی