ارزیابی کیفیت هوا با استفاده از سیستم اطلاعات جغرافیایی (GIS ) (مطالعه موردی: شهر تهران)

زمینه و هدف: امروزه آلودگی هوا به عنوان یکی از مشکلات اصلی جوامع بشری مطرح است. گسترش شهرنشینی، افزایش بی رویه جمعیت، توسعه فعالیت های صنعتی و مصرف بی رویه سوخت های فسیلی به شدت میزان آلودگی را افزایش داده است. بنابراین، مدیریت کیفیت هوا برای به حداقل رساندن اثرات مضر آلاینده های هوا و کاهش اثرات نامطلوب آن امری ضروری است. امروزه، سامانه های اطلاعات جغرافیایی (GIS) ابزارهای موثر و کارآمدی برای تصمیم گیری و مدیریت آلودگی هوا علاوه بر سایر زمینه ها به شمار می روند.

روش بررسی: در این پژوهش ابتدا از طریق روش کریجینگ معمولی برای آلاینده های NOx، NO، SO_۲، PM_۲.۵، PM_۱۰، O_۳، _۲ NO و CO نقشه تهیه شده و به روش فازی استانداردسازی شده و سپس هر یک از نقشه ها با استفاده از روش AHPوزن دهی گردید. پس از استنتاج وزن ها، امتیازات به دست آمده در سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS) اعمال و با استفاده از روش روی هم گذاری موزون، نقشه آسیب پذیری منطقه های تهران از نظر آلاینده های اصلی تهیه شد.

یافته ها و نتایج: با توجه به نتایج حاصل از این پژوهش مشخص گردید مناطق ۳ و ۶ و ۱ و ۷ شهر تهران دارای بیشترین آلودگی ها در مقایسه با دیگر مناطق این شهر هستند. این مناطق در اطراف مناطق مرکزی تهران قرار دارد که دارای تراکم ترافیک بالایی است.

کلیدواژه ها:

کیفیت هوا ، آلاینده ها ، شهر تهران ، سامانه اطلاعات جغرافیایی.