تدوین مدل علی پایداری زناشویی بر اساس تمایزیافتگی با میانجی گری مدیریت تعارض

هدف: هدف اصلی از  نگارش پژوهش حاضر، تدوین مدل علی پایداری زناشویی بر اساس تمایزیافتگی با میانجی گری مدیریت تعارض بود.  روش: این مطالعه از نوع همبستگی بوده و از میان والدین دانش آموزان مدارس متوسطه اول ناحیه یک کرمانشاه تعداد ۲۰۰ نفر (زن متاهل) به شیوه نمونه گیری خوشه ای انتخاب شدند. شرکت کنندگان پرسش نامه مدیریت تعارض (انریچ ۱۹۸۲)، تمایزیافتگی خود (اسکورون و اسمیت۲۰۰۳) و پرسش نامه ثبات زناشویی (ادواردز و همکاران ۱۹۸۷) را تکمیل کردند. داده های گرداوری شده با بهره بردن از نرم افزار PLS جهت بررسی رابطه بین متغیرهای پژوهش از تحلیل مسیر معادلات ساختاری استفاده شده است. یافته ها: نتایج نشان داد تمایزیافتگی خود و ثبات زناشویی با ضریب مسیر ۵۵۶/۰، تمایزیافتگی خود و مدیریت تعارض با ضریب مسیر) ۵۹۳/۰( ، مدیریت تعارض و ثبات زناشویی با ضریب مسیر)  ۲۶۹/۰ (، تمایزیافتگی خود و ثبات زناشویی با نقش میانجی مدیریت تعارض با ضریب مسیر)  ۷۱۶/۰  (رابطه داشته است. نتیجه گیری: افرادی که در سطح بالای تمایزیافتگی خود قرار داشته باشند. تعارض های زوج را بهتر مدیریت می کنند؛ چون توانایی تنظیم هیجانات خود را دارند و به رشد بهتری رسیده اند که می توانند تعامل سازنده ای با طرف مقابل داشته باشند و عملکردهای خود را مدیریت کنند که در نتیجه به پایداری و رضایت زناشویی دست یابند.

کلیدواژه ها:

marital stability ، differentiation ، conflict management ، پایداری زناشویی ، تمایزیافتگی ، مدیریت تعارض