تدوین الگوی اجتماع محور توسعه پایدار در سواحل مکران: بازاندیشی رابطه اجتماع و سیاست گذاری

پژوهش حاضر با هدف تدوین الگوی اجتماع محور توسعه پایدار در سواحل مکران و بازتعریف رابطه میان اجتماع محلی و سیاست گذاری های توسعه ای انجام شده است. سواحل مکران، علی رغم برخورداری از ظرفیت های راهبردی ژئوپلیتیکی، ژئواکونومیکی و فرهنگی، با مسائل ساختاری همچون ضعف زیرساخت های توسعه ای، شکاف های اجتماعی و ناهماهنگی در سیاست گذاری های کلان مواجه است. روش تحقیق کمی و پیمایشی است که به تبیین روابط میان مولفه هایی نظیر مشارکت مردمی، سرمایه اجتماعی، توانمندسازی محلی، ظرفیت های منطقه ای و میزان هماهنگی سیاست های توسعه ای با نیازهای بومی پرداخته است. جامعه آماری پژوهش شامل مدیران، کارشناسان، فعالان اقتصادی و نمایندگان نهادهای محلی در استان های سیستان و بلوچستان و هرمزگان بوده و حجم نمونه ۳۸۴نفر براساس فرمول کوکران تعیین شد. داده ها از طریق پرسش نامه محقق ساخته با مقیاس لیکرت پنج گزینه ای گردآوری و با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری در نرم افزار AMOS تحلیل شد. نتایج نشان داد که مشارکت جوامع محلی، توانمندسازی منطقه ای و هماهنگی سیاست های توسعه ای با نیازهای محلی، تاثیر مثبت و معناداری بر تحقق ابعاد اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی توسعه پایدار دارند (p<۰.۰۰۱). همچنین، حمایت از صنایع بومی و حفاظت از اکوسیستم های طبیعی نقش موثری در بهبود شاخص های توسعه منطقه ای ایفاء می کنند. به طورخاص، دستیابی به توسعه پایدار در مکران مستلزم گذار از رویکردهای متمرکز و بالا به پایین به سیاست گذاری اجتماع محور و تقویت پیوند نهادی میان سطوح محلی و ملی است. الگوی مفهومی ارائه شده می تواند مبنایی کارآمد برای برنامه ریزی منطقه ای و سیاست گذاری پایدار در مناطق ساحلی ایران فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

اجتماع محور ، توسعه پایدار ، سواحل مکران ، سیاست گذاری