بهینه سازی زمان بندی تدریس و استراحت بر اساس داده های فیزیولوژیک کلاس

بهینه سازی زمان بندی تدریس و استراحت مبتنی بر داده های فیزیولوژیک کلاس، رویکردی نوین در طراحی نظام مند فرآیند یادگیری است که با هدف حداکثرسازی توجه و بازده شناختی دانش آموزان ارائه می شود. این پژوهش با اتکا به جمع آوری داده های کمی فیزیولوژیک همچون نرخ ضربان قلب، تغییرات پاسخ گالوانیک پوست و الگوهای حرکتی چشم گیری در محیط کلاس واقعی، به تحلیل الگوهای نوسان توجه و خستگی شناختی در طول زمان می پردازد. یافته های اولیه نشان می دهد که چرخه های طبیعی توجه فراگیران از الگوهای ثابت ۴۰ تا ۵۰ دقیقه ای سنتی تبعیت نمی کند و تحت تاثیر عواملی مانند محتوای درسی، روش تدریس و ویژگی های فردی، نوسانات قابل اندازه گیری دارد. با استفاده از الگوریتم های پردازش سیگنال و یادگیری ماشین، می توان نقاط بهینه برای وقفه های استراحت کوتاه، تغییر فعالیت یا ارائه محتوای جدید را شناسایی کرد. اجرای این مدل زمان بندی پویا، نه تنها می تواند میزان درک مطلب و حفظ اطلاعات را افزایش دهد، بلکه از فرسودگی شناختی و کاهش مشارکت فعال دانش آموزان نیز پیشگیری می کند. این رویکرد، تحولی در مدیریت زمان آموزشی، از یک چارچوب تجویزی ثابت به یک سیستم انطباقی و پاسخگو به نیازهای زیستی-شناختی فراگیران ایجاد می کند.

کلیدواژه ها:

زمان بندی پویای آموزشی ، داده های فیزیولوژیک ، توجه شناختی ، خستگی ذهنی.