طراحی تکالیف «هوش مصنوعی گریز»: چگونه تکالیفی بسازیم که نیازمند تفکر انتقادی و خلاقیت انسانی باشند؟

ظهور مدل های زبانی بزرگ (LLMs) و ابزارهای هوش مصنوعی مولد، پارادایم های سنتی آموزش و سنجش را با چالشی وجودی مواجه کرده است. روش های کلاسیک تکلیف دهی که بر بازتولید دانش و نگارش های استاندارد استوار بودند، اکنون در برابر توانایی های الگوریتمی آسیب پذیر شده اند. این مقاله با هدف ارائه راهکارهای عملی و نظری برای طراحی تکالیف «هوش مصنوعی گریز»، به بررسی روش هایی می پردازد که بر ویژگی های انحصاری شناخت انسانی نظیر تفکر انتقادی، خلاقیت، تجربه زیسته و تعاملات اجتماعی تاکید دارند. استدلال اصلی پژوهش این است که به جای ممنوعیت ناکارآمد فناوری، باید ماهیت تکالیف را از «محصول محوری» به «فرایند محوری» و از «کلی گویی» به «بومی سازی» تغییر داد. راهکارهای پیشنهادی شامل ادغام تجربیات شخصی، ارزشیابی های چندمرحله ای، استفاده از هوش مصنوعی به عنوان ابزار نقد، و تمرکز بر مهارت های فراشناختی است. این رویکرد نه تنها یکپارچگی تحصیلی را حفظ می کند، بلکه کیفیت یادگیری را در عصر دیجیتال ارتقا می بخشد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: طراحی آموزشی ، هوش مصنوعی در آموزش ، تفکر انتقادی ، ارزشیابی اصیل ، تکالیف فرایندمحور ، خلاقیت انسانی ، سرقت علمی دیجیتال ، سواد هوش مصنوعی.