/رابطه بین سبک های یادگیری و خودکارآمدی در دانش آموزان دوره متوسطه

این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین سبک های یادگیری و خودکارآمدی در دانش آموزان دوره متوسطه انجام شده است. مطالعه حاضر از نوع توصیفی-همبستگی است و جامعه آماری آن را کلیه دانش آموزان پسر و دختر دوره دوم متوسطه شهر یزد در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ تشکیل می دهند که از میان آنان با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، تعداد ۳۸۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه سبک های یادگیری کلب و پرسشنامه خودکارآمدی شرر استفاده شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که بین سبک یادگیری همگرا با خودکارآمدی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین بین سبک یادگیری جذب کننده با خودکارآمدی نیز رابطه مثبت مشاهده شد. از سوی دیگر، سبک یادگیری واگرا رابطه منفی با خودکارآمدی نشان داد و رابطه معناداری بین سبک یادگیری انطباق یابنده با خودکارآمدی یافت نشد. نتایج تحلیل رگرسیون نیز حاکی از آن بود که سبک های یادگیری قادر به پیش بینی تغییرات خودکارآمدی هستند. این یافته ها بر اهمیت توجه به سبک های یادگیری به عنوان یکی از عوامل موثر بر باورهای خودکارآمدی دانش آموزان تاکید می کنند و می توانند در طراحی محیط های یادگیری متناسب با ویژگی های شناختی و عاطفی دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرند.