مدیریت روانی کلاس در زمان ناپایداری هیجانی جمعی

محیط آموزشی، به ویژه در دوران وقوع بحران ها و ناپایداری های هیجانی جمعی (نظیر بحران های اجتماعی، اقتصادی، یا بهداشتی)، از محیطی با ثبات به فضایی متشنج و مملو از اضطراب تبدیل می شود. این وضعیت، عملکرد شناختی و تعاملات اجتماعی دانش آموزان را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد. پژوهش حاضر با هدف ارائه یک مقاله مروری تحلیلی جامع، به بررسی ابعاد روان شناختی ناپایداری هیجانی جمعی و ارائه راهکارهای مبتنی بر شواهد برای مدیریت روانی کلاس درس در این شرایط می پردازد. در این مقاله، مبانی نظری مفهوم «تروماپذیری جمعی» و «انتقال هیجانات» در محیط مدرسه مورد واکاوی قرار گرفته و نقش محوری معلم به عنوان تنظیم کننده هیجانی (Co-regulator) برجسته می شود. ابعاد روان شناختی شامل اضطراب، فقدان حس امنیت، و اختلال در تمرکز مورد تحلیل قرار گرفته و راهبردهای عملیاتی برای ایجاد محیطی امن، تقویت تاب آوری و ترویج سواد هیجانی ارائه می گردد. همچنین، ملاحظات خاص فرهنگی-اجتماعی کلاس های درس در ایران، با توجه به ساختارهای سنتی و نقش خانواده، مورد توجه ویژه قرار گرفته است. این مقاله نتیجه می گیرد که مدیریت موفقیت آمیز کلاس در دوران ناپایداری، نیازمند رویکردی چندسطحی، همدلانه و مبتنی بر درک عمیق از تجارب زیسته دانش آموزان است.

کلیدواژه ها:

مدیریت کلاس ، ناپایداری هیجانی جمعی ، تاب آوری ، سواد هیجانی ، نقش معلم ، محیط آموزشی ، روانشناسی مدرسه.