بازنمایی گفتمان توحید در فیه ما فیه مولانا

مولوی نیز بسان مشایخ بزرگ عرفانی، در آثار خود به تفسیر عرفانی آیات قرآن کریم و احادیث و همچنین تاویل مفاهیم و گفتمان های عرفانی- دینی توجه کرده است. او در کتاب «فیه ما فیه» تفاسیر عمیقی که مناسب ذوق و تجربه عرفانی و روحانی خود اوست، از آیات قرآن کریم به دست داده که بی نظیر و تازه می نماید. هدف از پژوهش کنونی که به روش توصیفی – تحلیلی صورت گرفته است، واکاوی گفتمان «توحیدی» در «فیه ما فیه» مولاناست. یافته های پژوهش در چهار بخش توحید عبادی (بحث تسبیح خداوند و ارزش توحید در عبادت)، توحید استقلالی (هر فعلی از سوی مخلوقات و انسان ها را در ابتدا نیاز آنها از پروردگار است و هر اندیشه ای از سوی انسان را در طول اراده پروردگار به حساب آورده و اندیشه ورز را در ایجاد این تفکر مستقل نمی داند)، وحدت وجود (به عنوان یکی از اصول جهان بینی عرفانی) و مقام خوف و رجا (به عنوان نتیجه و نشانی از توحید) مورد بررسی قرار گرفته اند.

کلیدواژه ها:

توحید ، گفتمان ، فیه ما فیه ، مولانا ، قرآن کریم