رویکرد حقوق عمومی به الگوهای تعامل دین و دولت

الگوی ارتباطی دین و دولت در طول تاریخ، تعیین کننده نوع نظام سیاسی است. دین می تواند در تعامل، تقابل، مخالفت و یا جدایی با دولت عمل کند. یا کارکردهای آن دو با یکدیگر ادغام شده و عملا در حوزه مشترکی ایفای نقش کنند. در این پژوهش درصدد مطالعه الگوهای موجود پیرامون ارتباط دین و دولت و اثر الگوی مورد تبعیت بر ساختار حاکمیت هستیم. با توجه به اینکه چه دینی با کدام چارچوب نظری، مورد تبعیت افراد یک جامعه است؛ نقش دین و نوع نظام حکمرانی متفاوت خواهد بود. و این دقیقا نقطه ای است که کارکرد حقوق عمومی در برقراری توازن میان دین و دولت نمایان می شود.دوگانگی منشا قدرت در مسیحیت، فرصت پیروی از الگوی تعامل و یا انفکاک را  به ارمغان می آورد. از سوی دیگر اسلام به عنوان دینی که قدرت در آن از منشا واحد برخوردار است، بیشتر با الگوهای ادغام، تعامل و یا حتی مخالفت و تقابل سازگار است. بر همین اساس با مطالعه پیرامون الگوهای مختلف به بررسی اثرگذاری نوع این ارتباط بر ساختار حاکمیت و دولت مستقر هستیم. این اثر با رویکردی توصیفی_تحلیلی به بررسی ارتباط میان نگاه دین به امر سیاسی و اثر آن بر طرق اعمال حاکمیت توسط دولت، می پردازد.

کلیدواژه ها:

دین ، دولت ، اسلام ، مسیحیت ، امر سیاسی ، حقوق عمومی