تبیین عوامل تاثیرگذار در فرایند آموزش پایه ای کنشگری طراحی معماری

نقش و مسئولیت های دانشگاه ها در جامعه به تناسب نیازها و چالش های اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی تغییر می کند. دانشگاه ها به عنوان نهادهای آموزشی و پژوهشی، مسئولیت انتقال دانش و مهارت به دانشجویان و نقش کلیدی در تربیت افراد برای ایفای نقش های موثر در جامعه را دارند. در این راستا، رشته معماری باتوجه به تاثیر مستقیم آن بر محیط های زندگی انسان ها و کیفیت فضایی جوامع، از اهمیتی ویژه برخوردار است. آموزش کنشگری طراحی معماری به دانشجویان این رشته، فراتر از مهارت های فنی و طراحی، به آن ها توانایی شناسایی و تحلیل مسائل اجتماعی و فرهنگی پیرامون و نیز ارائه راه حل های نوآورانه و عملی برای بهبود وضعیت موجود را می آموزد.پژوهش حاضر با هدف شناسایی و دسته بندی فاکتورهای تاثیرگذار در آموزش پایه ای کنشگری طراحی معماری از مرور نظام مند ادبیات استفاده کرده است تا بتوان به واسطه آن ها زمینه ای مناسب برای ارتقای سطح دانش و مهارت دانشجویان فراهم کند.این پژوهش که یک مطالعه کیفی بوده که در آن از تکنیک تحلیل محتوای کیفی به شیوه استقرایی و نرم افزار اطلس تی آی بهره گرفته شد. ابتدا مقالات مرتبط که در ژورنال های معتبر علمی چاپ رسیده بود استخراج و سپس به شناسایی مضامین مرتبط با آموزش کنشگری در طراحی معماری پرداخته شد.نتایج تحقیق نشان می دهد که روش های توصیفی، تحلیل محتوا و پیمایشی به ترتیب پرکاربردترین روش ها در این مطالعات بوده اند. همچنین، چالش های مهمی در این زمینه وجود دارد که از جمله می توان به کمبود زیرساخت های آموزشی مناسب، تحمیل اندیشه فردی از سوی اساتید، و نادیده گرفتن دیدگاه های عملی اشاره کرد. همچنین تمامی عوامل شناسایی شده در زمینه آموزش کنشکری در معماری ( ۴۰ فاکتور) را می توان در چهار عامل کلیدی دسته بندی نمود که عبارتند از «عوامل فردی»، «زیرساخت آموزشی»، « پدیده های اجتماعی» و «سیستم آموزشی» .

کلیدواژه ها:

آموزش طراحی معماری ، کنشگری ، کنشگری طراحی معماری ، طراحی مشارکتی ، عوامل موثر در طراحی کنشگری معماری