تبیین نقش نظریه ی بیوفیلیک در معماری بر ارتقای سلامت روانی ساکنین (نمونه موردی: فردودگاه سنگاپور و استراحت گاه کارمندان آمازون در آمریکا)

معماری بیوفیلیک یا ترکیب طبیعت با معماری یکی از سبک های طراحی داخلی است که به دلیل اینکه ذات روحی و جسمی انسان علاقه به ارتباط با طبیعت دارد و به عبارتی به آن نیازمند است، طرفداران زیادی را تاکنون به سوی خود جلب کرده است و روز به روز به تعداد این افراد اضافه می شود. در پژوهش حاضر، نقش نظریه بیوفیلیک در معماری و تاثیر آن بر ارتقای سلامت روانی ساکنین مورد بررسی قرار گرفته است. نظریه بیوفیلیک، با تاکید بر ارتباط ذاتی انسان با طبیعت، به عنوان رویکردی نوین در طراحی معماری مطرح می شود که هدف آن ایجاد محیط هایی است که از طریق ادغام عناصر طبیعی، نظیر نور طبیعی، گیاهان، و چشم اندازهای طبیعی، بهبود قابل توجهی در سلامت روانی و کیفیت زندگی افراد ایجاد کند. در مقاله حاضر، ابتدا به مرور مبانی نظری و پژوهش های مرتبط با بیوفیلیا و معماری بیوفیلیک پرداخته شده است و سپس تاثیرات مثبت این رویکرد بر سلامت روانی ساکنین؛ از جمله کاهش استرس، افزایش خلاقیت و بهبود روحیه، مورد تحلیل قرار گرفته است. بنابراین هدف پژوهش حاضر در ایتدا، تبیین نقش نظریه ی بیوفیلیک در معماری بر ارتقای سلامت روانی ساکنین می باشد؛ که برای صحت سنجی این امر از بررسی دو نمونه ی موردی فردودگاه سنگاپور و استراحت گاه کارمندان آمازون در آمریکا به صورت پرسشنامه ای که در بین معماران پخش شده است؛ بهره گرفته شده است. روش تحقیق در این پژوهش از نوع آمیخته و دلفی می باشد. جمع آوری اطلاعات نیز از طریق مطالعات کتابخانه ای، بازدید میدانی و پرسشنامه صورت گرفته است. نتایج نشان می دهد که به کارگیری اصول معماری بیوفیلیک می تواند به بهبود سلامت روانی افراد کمک شایانی کند و دارای مولفه هایی همچون ارتباط بصری و غیربصری با طبیعت، فرم ها و الگوهای طبیعی، تحریک حسی غیرریتمیک، ارتباط با هوای آزاد، چشم انداز محیط و موارد دیگر می باشد. در پایان پژوهش نیز پیشنهاداتی برای طراحی های آینده و کاربرد عملی این نظریه در معماری معاصر ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

نظریه بیوفیلیک ، ارتقاء سلامت روان ، فرودگاه سنگاپور ، استراحت گاه کارمندان آمازون.