کارکردهای روان شناختی معلمان و مربیان در رشد روانی دانش آموزان

رشد روانی دانش آموزان یکی از ابعاد اساسی تربیت است که تحت تاثیر عوامل متعددی از جمله محیط آموزشی، روابط اجتماعی و کیفیت تعامل با معلمان و مربیان قرار دارد. معلمان و مربیان، به عنوان نزدیک ترین و اثرگذارترین الگوهای بزرگسال در فضای مدرسه، نقشی تعیین کننده در شکل گیری سلامت روان، هیجانات، نگرش ها و مهارت های اجتماعی دانش آموزان ایفا می کنند. هدف این مقاله، تبیین نقش معلمان و مربیان در رشد روانی دانش آموزان و بررسی ابعاد مختلف این تاثیرگذاری در محیط های آموزشی است. این پژوهش با رویکرد مروری تحلیلی انجام شده و با بررسی مطالعات نظری و تجربی مرتبط، به تحلیل نقش رفتارهای آموزشی، شیوه های ارتباطی، حمایت عاطفی و سبک های مدیریت کلاس توسط معلمان می پردازد. یافته ها نشان می دهد معلمانی که از مهارت های ارتباطی موثر، همدلی، عدالت آموزشی و مدیریت مثبت کلاس برخوردارند، زمینه رشد عزت نفس، احساس امنیت روانی، خودکارآمدی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان را فراهم می کنند. در مقابل، شیوه های آموزشی مستبدانه، بی توجهی عاطفی و تعاملات منفی می تواند موجب افزایش اضطراب، کاهش انگیزش تحصیلی و بروز مشکلات رفتاری در دانش آموزان شود. همچنین نتایج پژوهش ها حاکی از آن است که معلمان و مربیان، فراتر از نقش انتقال دهنده دانش، در فرآیند پیشگیری از آسیب های روانی و شناسایی زودهنگام مشکلات هیجانی دانش آموزان نقش کلیدی دارند. در مجموع، می توان نتیجه گرفت که کیفیت تعامل معلم دانش آموز یکی از مهم ترین عوامل موثر بر رشد روانی در دوران تحصیل است و سرمایه گذاری در آموزش مهارت های روان شناختی و تربیتی معلمان می تواند به بهبود سلامت روان دانش آموزان و ارتقای کیفیت نظام آموزشی منجر شود.

کلیدواژه ها:

نقش معلم ، مربیان آموزشی ، رشد روانی ، سلامت روان دانش آموزان ، محیط آموزشی