آموزش در خدمت احساسات: بررسی جایگاه یادگیری اجتماعی–هیجانی در نظام آموزشی مدارس

یادگیری اجتماعی–هیجانی به عنوان یکی از رویکردهای نوین تربیتی، به فرایندی اشاره دارد که در آن دانش آموزان مهارت های شناختی، اجتماعی و هیجانی لازم برای شناخت خود، مدیریت هیجان ها، برقراری روابط مثبت، تصمیم گیری مسئولانه و سازگاری موثر با محیط آموزشی و اجتماعی را کسب می کنند. پژوهش ها نشان می دهد که یادگیری صرفا یک فرایند شناختی منفک از هیجان و تعاملات اجتماعی نیست، بلکه هیجان ها و روابط بین فردی نقش بنیادینی در شکل گیری، تعمیق و پایداری یادگیری ایفا می کنند. از این رو، توجه به یادگیری اجتماعی–هیجانی در برنامه های درسی مدارس، ضرورتی اجتناب ناپذیر برای پاسخ گویی به نیازهای رشدی دانش آموزان در دنیای پیچیده امروز است. ادغام مولفه های یادگیری اجتماعی–هیجانی در برنامه های درسی، زمینه ساز ایجاد محیط های یادگیری ایمن، حمایت گر و مشارکتی می شود که در آن دانش آموزان احساس تعلق، امنیت روانی و ارزشمندی را تجربه می کنند. چنین محیط هایی نه تنها به کاهش رفتارهای پرخطر، تعارض های کلاسی و مشکلات رفتاری کمک می کنند، بلکه با افزایش انگیزش درونی، خودتنظیمی یادگیری و تعاملات مثبت کلاسی، کیفیت یادگیری تحصیلی را نیز ارتقا می بخشند. شواهد پژوهشی نشان می دهد مدارسی که به صورت نظام مند به آموزش مهارت های اجتماعی–هیجانی می پردازند، شاهد بهبود عملکرد تحصیلی، افزایش مشارکت فعال دانش آموزان و تقویت روابط معلم–دانش آموز هستند.

کلیدواژه ها:

یادگیری اجتماعی ، مدیریت هیجان ، هوش هیجانی ، مسئولیت پذیری دانش آموزان