مدیریت کیفیت توجه در طول زمان تدریس

هدف این مقاله مروری-تحلیلی تبیین مفهوم مدیریت کیفیت توجه در فرایند تدریس است و به بررسی تغییرات کیفیت توجه دانش آموزان در سه فاز ابتدایی، میانی و انتهایی کلاس می پردازد. پژوهش حاضر با استفاده از رویکردی جامع-مرکب، بر مبنای بررسی و نقد منابع ایرانی معتبر در حوزه های آموزش، روان شناسی تربیتی و یادگیری، به ویژه آثار سیف، شریعتمداری، شعبانی، کرمی، خسروی و یوسف زاده، زمینه های نظری و عملی مدیریت توجه را در کلاس های ایران درهم می آورد. مدل مفهومی ارائه شده، عوامل موثر بر توجه، نقش معلم و دانش آموز، طراحی آموزشی و راهبردهای عملی مدیریت توجه را به گونه پیوسته و سازگار با تغییرات زمان تدریس تحلیل می کند. یافته های متمرکز بر این نکته اند که کیفیت توجه با تعامل دقیق میان محیط کلاس، بازخورد سریع و معنادار، ساختار یادگیری، و قابلیت های شناختی-هیجانی دانش آموزان تغییر می یابد و بهبود آن نیازمند طراحی مداوم فعال سازی توجه است. در نهایت، پیامدهای آموزشی از منظر یادگیری هم زمان (زمانی)، انگیزش، کیفیت رفتار کلاس، و کارایی فرایند تدریس بررسی می شود و نقدهای اصلی مطرح شده در ادبیات ایران و نقاط ضعف و قوت رویکردهای فعلی مطرح می شود. نتیجه گیری نشان می دهد که رویکردهای ترکیبی، بین رشته ای و با معیارهای ارزیابی واقع گرای آموزشی می تواند به بهبود پایدار کیفیت توجه در کلاس های ایران منجر شود.

کلیدواژه ها:

توجه آموزشی ، مدیریت کلاس ، تغییرات توجه در طول کلاس ، طراحی آموزشی ، راهبردهای توجه ، ایران ، روان شناسی تربیتی ، یادگیری