نقش خانواده و مدرسه در بهبود یادگیری دانش آموز دیر آموز

دانش آموزان دیرآموز (Slow Learners) که اصطلاحا دارای هوش مرزی (IQ بین ۷۰ تا ۸۴) هستند، گروهی از فراگیران را تشکیل می دهند که اگرچه در طبقه کم توان ذهنی قرار نمی گیرند، اما در یادگیری مفاهیم انتزاعی و همگامی با سرعت معمول کلاس های عادی با چالش های جدی مواجه اند. هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش دو نهاد بنیادین خانواده و مدرسه در بهبود فرآیند یادگیری و کاهش مشکلات رفتاری این دانش آموزان است. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی از نوع مرور سیستماتیک منابع کتابخانه ای است که با جستجو در پایگاه های اطلاعاتی معتبر داخلی (SID, Magiran) و خارجی (Google Scholar, ERIC) در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۴ انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که این دانش آموزان به دلیل ضعف در حافظه فعال، دایره توجه محدود و مهارت های فراشناختی پایین، نیازمند راهبردهای آموزشی و تربیتی ویژه هستند. نتایج حاکی از آن است که خانواده با اتخاذ سبک فرزندپروری مقتدرانه، پذیرش واقع بینانه و غنی سازی محیط خانه، و مدرسه با بهره گیری از آموزش ترمیمی، روش های چندحسی و پرهیز از برچسب زنی، می توانند به طور معناداری پیشرفت تحصیلی و بهداشت روانی این کودکان را ارتقا دهند. همسویی و تعامل مستمر بین خانه و مدرسه به عنوان حلقه مفقوده در موفقیت این دانش آموزان شناسایی شد.

کلیدواژه ها:

دانش آموز دیرآموز ، هوش مرزی ، مداخله خانواده ، راهبردهای آموزشی مدرسه ، اختلالات یادگیری ، پیشرفت تحصیلی.