نقش تعدیل گری تاب آوری تحصیلی در رابطه بین کمال طلبی ناسازگار و فرسودگی تحصیلی در دانش آموزان دوره ابتدایی

هدف این پژوهش، بررسی نقش تاب آوری تحصیلی به عنوان متغیر تعدیل گر در رابطه بین کمال طلبی ناسازگار و فرسودگی تحصیلی در دانش آموزان دوره ابتدایی بود. این مطالعه به روش توصیفی از نوع همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پایه چهارم تا ششم ابتدایی شهر رشت در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ بود که از این میان، ۲۸۰ دانش آموز (۱۴۰ پسر و ۱۴۰ دختر) با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس کمال طلبی کودکان (CPS)، مقیاس تاب آوری تحصیلی-نسخه کودکان (ARS-C) و مقیاس نشانگان فرسودگی تحصیلی کودکان (SBI-C) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون سلسله مراتبی با نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین کمال طلبی ناسازگار و نشانگان فرسودگی تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۵۵/۰=r، ۰۱/۰>p). همچنین، بین تاب آوری تحصیلی و نشانگان فرسودگی تحصیلی رابطه منفی و معناداری مشاهده شد (۴۸/۰-=r، ۰۱/۰>p). نتایج تحلیل رگرسیون سلسله مراتبی نیز نقش تعدیل گری تاب آوری تحصیلی را تایید کرد، به طوری که این متغیر توانست به طور معناداری واریانس فرسودگی تحصیلی را علاوه بر سهم کمال طلبی ناسازگار تبیین نماید (۰۵/۰>p، ۰۷/۰=∆R²). در مجموع، یافته های این پژوهش نشان می دهد که تاب آوری تحصیلی می تواند به عنوان یک عامل محافظتی، رابطه بین کمال طلبی ناسازگار و فرسودگی تحصیلی را در دانش آموزان دوره ابتدایی تضعیف کند. بنابراین، طراحی و اجرای برنامه های مدرسه محور برای تقویت تاب آوری تحصیلی می تواند راهبردی موثر در پیشگیری از پیامدهای منفی کمال طلبی ناسازگار باشد.

کلیدواژه ها:

کمال طلبی ناسازگار ، تاب آوری تحصیلی ، فرسودگی تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، مدل تعدیل گری.