مقابله معنوی و چالش وجودی در مادران دارای فرزند اوتیسم: درکی کیفی از جهان بینی پذیرش بالا

اتیسم یکی از فراگیرترین اختلال های رشدی-عصبی است که می تواند آثار مخربی را بر روی بیماران و مراقبین آن ها ایجاد کند. زمانی که فرزندی با این اختلال شناسایی می شود، عوارض و آسیب های بی شماری بر مراقبین به ویژه مادر آن ها برجای خواهد گذاشت و پذیرش فرزند را با مشکل مواجه خواهد کرد. در این میان مادرانی هستند که فرزند خود را با چنین شرایط دشواری پذیرفته اند و تعهد خود نسبت به آن ها را حفظ کرده اند. طرح پژوهش حاضر، کیفی از نوع پدیدارشناسی، با روش تحلیل مضمون است. به همین منظور هدف از پژوهش حاضر، بررسی کیفی جهان بینی در مادران دارای فرزند اوتیسم برخوردار از پذیرش بالا بود. برای جمع آوری اطلاعات از مصاحبه نیمه ساختار یافته بر روی ۹ نفر از مادران دارای فرزند اتیسم استفاده شد. این مادران به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و نمونه گیری تا جایی ادامه پیدا کرد که پاسخ های آن ها به اصطلاح به حالت اشباع رسید. یافته ها نشان داد که جهان بینی در مادران شرکت کننده در پژوهش شامل سه بعد دنیای متناهی، زندگی نامتناهی و اضطراب مرگ می باشد. افراد با نوع جهان بینی خود با مفاهیمی نظیر ترس از آینده، گذرا بودن دنیا و آماده شدن برای مرگ رو به رو شده و بر نگرش مادران کودکان اتیسم در نحوه پذیرش کودکانشان اثرگذار می گذارد.

کلیدواژه ها:

اتیسم ، پذیرش و تعهد ، جهان بینی ، وجودگرایی