تحلیل حقوقی ماهیت و آثار آرای کمیسیون ماده ۷۷ قانون شهرداری به عنوان مرجع شبه قضایی در حل و فصل اختلافات مربوط به اختلافات مالی میان مودیان و شهرداری

عوارض شهری به عنوان یکی از مهم ترین منابع تامین مالی شهرداری ها، همواره منشا بروز اختلافات مالی میان مودیان و شهرداری ها بوده است. قانون گذار به منظور حل و فصل این اختلافات، کمیسیون ماده ۷۷ قانون شهرداری را به عنوان مرجعی خارج از ساختار قضایی رسمی و با ماهیتی شبه قضایی پیش بینی کرده است. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی، به بررسی ماهیت حقوقی، حدود صلاحیت و آثار آرای صادره از کمیسیون ماده ۷۷ در رسیدگی به اختلافات مالی میان مودیان و شهرداری ها می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که کمیسیون ماده ۷۷، علی رغم برخورداری از اختیارات لازم برای صدور آرای لازم الاجرا و ایفای نقش موثر در کاهش بار مراجع قضایی، با چالش هایی نظیر ابهام در حدود صلاحیت ذاتی و محلی، وابستگی نهادی به شهرداری، فقدان آیین دادرسی مدون و کاستی در تضمین اصول دادرسی منصفانه، به ویژه اصل استقلال و بی طرفی، مواجه است. همچنین بررسی رویه دیوان عدالت اداری حاکی از آن است که این مرجع، با اعمال نظارت قضایی، نقش مهمی در تحدید صلاحیت کمیسیون و صیانت از اصول حاکمیت قانون و قانونی بودن عوارض ایفا می کند. در نهایت، پژوهش حاضر بر ضرورت بازنگری تقنینی و نهادی در ساختار و فرآیند رسیدگی کمیسیون ماده ۷۷ به منظور ارتقای شفافیت، تضمین حقوق مودیان و افزایش مشروعیت و کارآمدی آرای صادره در نظام حقوقی مدیریت شهری ایران تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

کمیسیون ماده ۷۷ قانون شهرداری ، مراجع شبه قضایی ، عوارض شهری ، اختلافات مالی ، مودیان و شهرداری ، دادرسی منصفانه ، دیوان عدالت اداری ، صلاحیت قانونی