شناسایی و بومی سازی عوامل فرسودگی قیر در روسازی آسفالتی با روش دلفی فازی (مورد مطالعه: محور بابامیدان – یاسوج)

وجود مسیر های جاده ای متعدد هموار و صاف در تمام نقاط کشور، علاوه بر تسهیل مبادلات، نقش ویژه ای در پیشرفت، توسعه و آبادانی کشور دارد. آسفالت بعنوان محصولی استراتژیک و مهم در راهسازی برای ساخت، ترمیم و نگهداری روسازی راه ها کاربرد فراوانی دارد. بررسی عوامل موثر بر کیفیت و کمیت قیر مورد استفاده در ترکیبات آسفالت به امری مهم تبدیل گردیده است. این تحقیق برای شناسایی و بومی سازی عوامل تاثیر گذار عوامل فرسودگی و پیرشدگی قیر در روسازی آسفالت مسیر ارتباطی راه بابامیدان – یاسوج انجام شد. روش انجام تحقیق به لحاظ اجرا توصیفی - پیمایشی و به لحاظ هدف از نوع تحقیق کاربردی بود که بصورت کمی انجام شد. جامعه آماری مورد تحقیق شامل متخصصان، کارشناسان و مهندسان حوزه راهسازی در استان فارس و کهگیلویه و بویراحمد بودند. به دلیل اینکه موضوع تحقیق حاضر یک موضوع خاص در زمینه راهسازی (مهندسی و جاده) بود ار نمونه گیری غیراحتمالی از نوع قضاوتی استفاده شد و همچنین جهت بومی سازی عوامل از روش دلفی فازی استفاده شد. نتایج تحلیل پرسشنامه ها نشان داد که رعایت روش های نوین در ساخت قیر، شرایط آب و هوایی، حجم ترافیک، نوع وسیله نقلیه، واحدهای نظارت و آزمایشگاه در طول عملیات اجرایی، نوع قیر و افزودنی های مربوطه (کیفیت مصالح بکار رفته) مورد پذیرش قرار گرفت و سه عامل نحوه اجرا، درجه قیر و زیرسازی نیز با توجه به همپوشانی با سایر عوامل و اهمیت پایین تر در این پژوهش رد شدند، که پیشنهاداتی جهت بهبود عمر بهینه قیر در روسازی آسفالتی مسیر بابامیدان – یاسوج ارائه شد

کلیدواژه ها:

فرسودگی ، پیرشدگی قیر ، روسازی آسفالتی ، دلفی فازی ، بابامیدان-یاسوج