تاملی در آموزش های مبتنی بر آزمایشگاه در رشته های مهندسی: پل ارتباطی بین تئوری و عمل

پژوهش حاضر وضعیت اجرای دروس آزمایشگاه محور را در رشته های فنی و مهندسی بررسی میکند. این پژوهش از نوع زمینه یابی است و جامعه آماری آن همه دانشجویان و دانش آموختگان دوره کارشناسی را در رشته های فنی و مهندسی تا سال ۱۴۰۲ در دانشگاه شهید مدنی آذربایجان شامل میشود. تعداد کل آنان ۵۳۲۱ نفر بود که ۳۵۷ نفر به عنوان نمونه انتخاب شد. در انتخاب حجم نمونه، از روش نمونه گیری تصادفی نظام مند استفاده کردیم. برای جمعآوری اطلاعات نیز پرسشنامه محقق ساخته را به کار گرفتیم. روایی صوری و محتوایی پرسشنامه به تایید پنج کارشناس آموزش با مدرک تحصیلی دکترا رسید. برای بررسی پایایی نیز از ضریب آلفای کرونباخ استفاده کردیم که برای کل پرسشنامه ۷۸۱/۰ برآورد شد. به منظور تحلیل داده ها، علاوه بر آمار توصیفی برای پاسخ به پرسش های پژوهش، از آزمون های تی تک نمونه ای و فریدمن استفاده کردیم. یافته ها حاکی بود که وضعیت اجرای دروس آزمایشگاهی در عناصر شش گانه اهداف، محتوا، مواد و امکانات، فعالیت ها و روش ها، زمان یادگیری و فضای آموزش در حد بالاتر از متوسط قرار دارد. همچنین نتایج آزمون فریدمن بعد محتوا را با بالاترین میانگین در رتبه اول، بعد فعالیت ها و روش ها را در رتبه دوم و مولفه اهداف را در رتبه آخر نشان داد.

کلیدواژه ها:

آزمایشگاه ، دروس آزمایشگاهی ، دروس عملی ، آموزش مهندسی