ضرورت بازنگری در محتوای آموزشی کارشناسی مهندسی پلیمر مطابق با تحولات صنعتی و علمی

با پیشرفت فناوریهای نوین پلیمری نیاز صنعت به متخصصان کارآزموده افزایش یافته است اما برنامه های آموزشی کارشناسی مهندسی پلیمر همچنان بر سرفصل های سنتی تکیه دارند و کمتر با تحولات علمی و نیازهای صنعت همسو هستند. لذا، بسیاری از دانش آموختگان از مهارتهای ورود موثر به صنعت یا انجام پژوهشهای پیشرفته بی بهره اند. مطالعه تحلیلی_انتقادی حاضر نشان می دهد ساختار و محتوای فعلی برنامه آموزشی رشته مهندسی پلیمر در ایران تا حد زیادی بر الگوهای منسوخ و حافظه محور تکیه دارد و دچار کمبودهایی در مهارت آموزی عملی، آموزش میان رشته ای، بهروزرسانی سرفصل ها مطابق با فناوری های نوظهور و ارتباط میان دانشگاه و صنعت است. براین اساس، پژوهش حاضر چارچوبی جامع برای بازنگری در ساختار آموزشی ارائه میدهد که بر ادغام رویکردهای نظری_عملی، پذیرش فناوری های نوین آموزشی و همکاری دانشگاه و صنعت تاکید دارد. یافته کلیدی تحقیق پیش رو این است که اجرای اصلاحات پیشنهادی ازطریق تلفیق آموزش نظری، عملی، فناورانه و میان رشته ای به توانمندسازی فارغ التحصیلان رشته مهندسی پلیمر در پاسخگویی به نیازهای روبه رشد صنعت پلیمر و توسعه علمی کشور کمک میکند که به نوبه خود منجر به افزایش قابلیت اشتغال و رقابت فارغ التحصیلان و تقویت نوآوری خواهد شد.

کلیدواژه ها:

مهندسی پلیمر ، بازنگری در برنامه درسی ، آموزش مهندسی ، آموزش مهارت& rlm ، محور ، نوآوری آموزشی