حق انصراف (حق فسخ) در قراردادهای الکترونیکی

گسترش روزافزون تجارت الکترونیکی و تغییر الگوی معاملات از سنتی به فضای مجازی، ضرورت تدوین مقررات ویژه ای برای حمایت از مصرف کنندگان را بیش از پیش نمایان ساخته است. یکی از چالش برانگیزترین مباحث در این حوزه، حق انصراف یا حق فسخ یک جانبه است که به خریدار این امکان را می دهد بدون ارائه دلیل و در بازه زمانی مشخص، از قرارداد منعقد شده در بستر فضای مجازی خارج شود. این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی و به روش کتابخانه ای، به بررسی مبانی نظری و مقررات حاکم بر حق انصراف در قراردادهای الکترونیکی می پردازد. یافته های حاصل از بررسی قوانین ایران و رویه بین المللی نشان می دهد که اگرچه قانون تجارت الکترونیک ایران به صراحت به این حق اشاره کرده، اما ابهاماتی در مهلت اجرا و جزئیات آن وجود دارد که نیاز به تفسیر و اصلاح دارد. نتایج این مقاله حاکی از آن است که تثبیت حق انصراف، ابزاری موثر برای ایجاد توازن قدرت میان تولیدکننده و مصرف کننده و افزایش اعتماد عمومی در بازارهای الکترونیکی است

کلیدواژه ها:

: حق انصراف ، قرارداد الکترونیکی ، حقوق مصرف کننده ، فسخ قرارداد ، تجارت الکترونیک