نقش استراتژی های یادگیری فعال و خودتنظیم در کاهش اضطراب و افزایش انگیزه دانش آموزان

یادگیری فعال و خودتنظیمی دانش آموزان به عنوان دو رویکرد کلیدی در ارتقای فرآیند یاددهی–یادگیری، تاثیر قابل توجهی بر کاهش اضطراب و افزایش انگیزه تحصیلی دارند. یادگیری فعال دانش آموزان را درگیر فرآیندهای شناختی، هیجانی و اجتماعی می کند و موجب می شود آنان نقش فعال تری در کسب دانش ایفا کنند. از سوی دیگر، یادگیری خودتنظیم شامل توانایی دانش آموزان در هدف گذاری، برنامه ریزی، پایش و ارزیابی عملکرد خود است که به مدیریت هیجانات، افزایش خودکارآمدی و تقویت انگیزش درونی منجر می شود. پژوهش های داخلی و خارجی نشان می دهند که استفاده از استراتژی های یادگیری فعال و خودتنظیم، موجب کاهش اضطراب تحصیلی، افزایش مشارکت، ارتقای انگیزش و بهبود عملکرد تحصیلی می شود. علاوه بر این، تعامل این دو رویکرد باعث ایجاد محیط یادگیری حمایت کننده، انعطاف پذیر و انگیزشی می شود که در آن دانش آموزان با اعتماد به نفس بیشتری به یادگیری می پردازند. هدف این مقاله، مرور نظام مند مطالعات انجام شده در زمینه یادگیری فعال و خودتنظیم و بررسی نقش آن ها در کاهش اضطراب و افزایش انگیزه دانش آموزان است. نتایج مرور ادبیات نشان می دهد که ادغام استراتژی های یادگیری فعال و خودتنظیم می تواند به عنوان یکی از راهبردهای موثر در بهبود فرآیند یادگیری و ارتقای کیفیت آموزش مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، یادگیری خودتنظیم ، اضطراب تحصیلی ، انگیزش تحصیلی ، مشارکت دانش آموزان ، مدیریت هیجان