مینیمالیسم آموزشی: چگونه با کمترین امکانات، عمیق ترین تدریس را داشته باشیم؟

چکیدهدر دورانی که مدارس و موسسات آموزشی در رقابتی بی پایان برای خرید تجهیزات گران قیمت، تخته های هوشمند و نرم افزارهای پیچیده گرفتار شده اند، رویکرد «مینیمالیسم آموزشی» (Educational Minimalism) به عنوان یک پادزهر ضروری و استراتژیک ظهور کرده است. این مقاله با به چالش کشیدن باور رایج «ابزار بیشتر برابر با یادگیری بهتر»، استدلال می کند که عمق یادگیری نه در تعدد رسانه ها، بلکه در کیفیت تعامل انسانی و تمرکز شناختی نهفته است. مینیمالیسم آموزشی دعوتی است به حذف زوائد (Decuttering) از فرآیند یاددهی-یادگیری برای بازگشت به اصول بنیادین: تفکر، گفتگو و تخیل. ما در این پژوهش با تکیه بر مبانی عصب شناسی و نظریه بار شناختی، نشان می دهیم که چگونه محدودیت در منابع فیزیکی می تواند منجر به شکوفایی خلاقیت در روش های تدریس شود. با بررسی تکنیک های پرسشگری سقراطی، داستان سرایی و استفاده از محیط به عنوان ابزار آموزشی، این مقاله نقشه ای عملی برای معلمانی ترسیم می کند که می خواهند بدون بودجه های کلان، کلاسی تحول آفرین داشته باشند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی مینیمالیسم آموزشی ، بار شناختی ، تدریس بدون ابزار ، پرسشگری سقراطی ، خلاقیت در محدودیت ، تعامل انسانی ، یادگیری عمیق ، پداگوژی فقر منابع.