/تاثیرتدریس هوشمندبریادگیری دانش آموزان درنظام آموزشی با نگاه تحلیلی

در عصر حاضر، پارادایم های آموزشی تحت تاثیر انقلاب دیجیتال و ظهور فناوری های نوین اطلاعاتی و ارتباطی، دستخوش تحولات بنیادین شده اند. گذار از مدارس سنتی به مدارس هوشمند و جایگزینی روش های تدریس خطی با تدریس هوشمند، نه یک انتخاب لوکس، بلکه یک ضرورت اجتناب ناپذیر برای همگامی با مقتضیات قرن ۲۱ محسوب می شود. این مقاله با هدف واکاوی عمیق و تحلیلی تاثیر تدریس هوشمند بر ابعاد مختلف یادگیری دانش آموزان در نظام آموزشی تدوین شده است. مسئله اصلی پژوهش، بررسی این گزاره است که آیا هوشمندسازی صرفا ابزاری برای تسهیل انتقال اطلاعات است یا منجر به تغییر در ماهیت یادگیری و ساختارهای شناختی دانش آموزان می شود؟ این نوشتار در هشت بخش مجزا و مبسوط، به تبیین مبانی نظری، تاثیرات شناختی و فراشناختی، پیامدهای عاطفی و انگیزشی، تغییر نقش معلم، عدالت آموزشی، چالش های زیرساختی و فرهنگی، تحول در ارزشیابی و چشم انداز آینده می پردازد. یافته های تحلیلی نشان می دهد که تدریس هوشمند پتانسیل بالایی برای تحقق یادگیری عمیق، شخصی سازی آموزش و توسعه مهارت های تفکر انتقادی دارد، مشروط بر آنکه با تغییر در مدل های ذهنی معلمان و بازمهندسی فرآیندهای پداگوژیک همراه باشد. در غیر این صورت، تنها به “الکترونیکی کردن سنت” منجر خواهد شد.

کلیدواژه ها:

تدریس هوشمند ، یادگیری الکترونیکی ، مدارس هوشمند ، فناوری آموزشی ، ساخت گرایی ، یادگیری ترکیبی ، عدالت آموزشی ، سواد دیجیتال.