رابطه مدیریت کلاس و رشد مهارت های خلاق

در عصر حاضر که نوآوری و خلاقیت به عنوان موتور محرک توسعه اجتماعی و اقتصادی شناخته می شوند، نظام های آموزشی مسئولیت سنگینی در پرورش این مهارت ها در دانش آموزان بر عهده دارند. مدیریت کلاس درس، به عنوان یکی از ارکان اصلی فرآیند آموزشی، نقشی تعیین کننده در شکل دادن به بستر تعاملات یادگیری ایفا می کند. این مقاله با رویکردی تحلیلی-توصیفی، به تبیین رابطه پویا میان سبک های مدیریت کلاس و فرصت های رشد خلاقیت می پردازد. تمرکز اصلی پژوهش حاضر بر این است که چگونه گذار از مدیریت کلاس مبتنی بر کنترل و سکوت به مدیریت مشارکتی و منعطف، می تواند زمینه ساز بروز ایده های نو و تفکر خارج از چارچوب شود. در این پژوهش، ابعاد مختلف مدیریت کلاس شامل اقلیم روانی، ساختار فیزیکی، تعاملات اجتماعی و استراتژی های ارزشیابی مورد واکاوی قرار می گیرد. تحلیل نظری نشان می دهد که مدیریت کلاس سنتی که بر انطباق و یکسان سازی تاکید دارد، اغلب مهارت های خلاق را خفه می کند. در مقابل، مدیریت کلاس مبتنی بر نظریه های سازنده گرایی و انگیزش درونی، با فراهم کردن امنیت روانی و استقلال دانش آموزان، بستر لازم برای ریسک پذیری و اکتشاف را فراهم می آورد. نتایج این تحلیل حاکی از آن است که بین مدیریت کلاس و خلاقیت رابطه ای مستقیم و معنادار وجود دارد؛ به طوری که معلمانی که از سبک های مدیریت مداخله گرانه اما حمایتگر استفاده می کنند، شاهد رشد بالاتر در تفکر واگرا و حل مسئله خلاقانه در دانش آموزان خود هستند. این مقاله پیشنهاد می کند که مدیریت کلاس باید نه تنها به عنوان ابزاری برای انتظام، بلکه به عنوان فرصتی برای طراحی محیط های یادگیری الهام بخش بازتعریف شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت کلاس ، خلاقیت ، نوآوری آموزشی ، تفکر واگرا ، اقلیم کلاس